அத்தியாயம் 1

ஊட்டியின் அதிகாலைப் பனி கெஸ்ட் ஹவுஸை முழுவதுமாக மூடியிருந்தது.

மூடியிருந்த ஜன்னல் கண்ணாடிகளின் மீது நீர்த்துளிகள் திரண்டு, மெல்லக் கீழே வழிந்தன. தடிமனான திரைச்சீலைகளுக்கு இடையே புகுந்த மங்கலான வெளிச்சம், அறைக்குள் இருந்த இருளை முழுமையாக விலக்கவில்லை. வெளியே காற்றில் அசைந்த மரக்கிளைகளின் சத்தம் மட்டும் அவ்வப்போது கேட்டது.

பெரிய படுக்கையின் நடுவே சுருண்டு கிடந்த கீர்த்தனாவின் புருவங்கள் திடீரென்று சுருங்கின.

தலையின் பின்பக்கம் கனமாக வலித்தது. யாரோ உள்ளிருந்து தலையை அழுத்துவது போன்ற உணர்வு. கண்களைத் திறக்க முயன்றபோது இமைகள்கூட அவளுடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லாததுபோல் தோன்றின.

சில நொடிகள் போராடிய பிறகே அவளால் கண்களைத் திறக்க முடிந்தது.

எதிரே தெரிந்த மரத்தாலான உயரமான மேற்கூரையைப் புரியாமல் பார்த்தாள். அது அவளுடைய அறை இல்லை. அந்த உண்மை புரிந்த மறுநொடி, அவள் உடல் முழுவதும் பதற்றம் பரவியது.

எங்கே இருக்கிறேன்?

எழுந்து அமர முயன்றபோது போர்வை சிறிது விலகியது. தோளில் பனிக்காற்றின் குளிர் பட்டதும் தன்னிச்சையாக அதை நெஞ்சோடு இழுத்துப் பிடித்தாள்.

அப்போதுதான் தன் உடலில் ஆடைகள் இல்லாததை உணர்ந்தாள்.

மூச்சு ஒரு கணம் நின்றது.

கைகள் நடுங்க, போர்வையைத் தன் கழுத்துவரை இழுத்துக்கொண்டாள். இதயம் வேகமாக அடிக்கத் தொடங்கியது. அவள் பார்வை பதற்றத்துடன் அறையைச் சுற்றியது.

படுக்கைக்குக் கீழே அவளுடைய சுடிதாரின் துப்பட்டா கிடந்தது. அதற்குச் சற்றுத் தள்ளி மேலாடையும், அருகில் கைப்பையும் விழுந்து கிடந்தன. அவற்றைப் பார்த்ததும் முகத்திலிருந்த ரத்தமெல்லாம் வடிந்துவிட்டதைப்போல் கீர்த்தனா வெளிறினாள்.

“என்ன நடந்தது?”

அவளுடைய உதடுகளிலிருந்து மிக மெல்லிய குரல் மட்டுமே வெளிவந்தது.

நெற்றியைப் பிடித்துக்கொண்டு கண்களை இறுக்கமாக மூடினாள். நேற்றிரவு நடந்தவற்றை நினைவுபடுத்த முயன்றாள். ஆனால் நினைவுகள் தெளிவான காட்சிகளாக வரவில்லை. சத்தம், வெளிச்சம், சிரிப்பு, மதுவின் வாசம் என்று ஒவ்வொன்றும் துண்டுதுண்டாகத் தோன்றின.

அதனுடன் சர்வேஷின் முகமும் நினைவுக்கு வந்தது.

அவள் சட்டென்று கண்களைத் திறந்தாள்.

முந்தைய இரவு கெஸ்ட் ஹவுஸ் வழக்கத்திற்கு முற்றிலும் மாறாக இருந்தது.

வரவேற்பறையின் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு, வண்ண விளக்குகள் மட்டும் சுவர்களில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன. காதுகளை அடைக்கும் அளவுக்கு இசை ஒலித்தது. மேசையின் மீது மதுபாட்டில்களும் பாதி நிரம்பிய கிளாஸ்களும் அலங்கோலமாக இருந்தன.

சூர்யதேவ் தொழில் விஷயமாக வெளியூர் சென்றிருந்ததால், யாருடைய அனுமதியும் இல்லாமல் சர்வேஷ் நண்பர்களைக் கெஸ்ட் ஹவுஸுக்கு அழைத்திருந்தான்.

கீர்த்தனா அங்கு வந்ததற்குக் காரணமும் அவன்தான்.

“எப்பவும் குடும்பத்து நல்ல பொண்ணாவே இருக்காதே. ஒரு நாள் எங்களோட வந்து உட்காரு,” என்று சர்வேஷ் சாதாரணமாகச் சொன்ன ஒரு வார்த்தையை அவள் அழைப்பாக எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவன் சொன்னதற்காகவே வந்திருந்தாள்.

ஆனால் வந்ததிலிருந்து அவள் சர்வேஷிடம் தனியாக ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. அவன் அருகில் ஹரிணி இருந்தாள். அவனுடைய தோளில் உரிமையுடன் கைபோட்டபடி சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கீர்த்தனாவின் கண்கள் மட்டும் அவ்வப்போது அவனை நோக்கிச் சென்றன.

சர்வேஷ் சிரிக்கும்போது கன்னத்தில் தோன்றிய சிறிய குழி, தலைமுடியை விரல்களால் பின்னுக்குத் தள்ளிய விதம், நண்பர்களுடன் பேசியபோது வந்த உற்சாகம்—எதையும் அவளால் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

அவன் இன்னொரு பெண்ணின் அருகில் இருப்பது வலித்தாலும், அந்த வலியையும் ஏற்றுக்கொள்வதற்குப் பல ஆண்டுகளாகப் பழகியிருந்தாள்.

“கீர்த்தனா, கிளாஸை வாங்கு.”

சர்வேஷின் நண்பன் ஒருவன் அவளிடம் மதுக்கோப்பையை நீட்டினான்.

“வேண்டாம். நான் குடிக்க மாட்டேன்.”

“இன்னைக்கு மட்டும். ஒரு சிப் குடிச்சா என்ன ஆகிடும்?”

“வேண்டாம்னு சொல்றேன்ல?”

அவள் மறுத்தபோதும் அவர்கள் விடவில்லை. ஒருவர் அவள் கையில் கிளாஸைத் திணித்தார். இன்னொருவன் இசையின் சத்தத்தையும் மீறி, “சர்வேஷ் கூப்பிட்ட பார்ட்டிக்கு வந்துட்டு ஜூஸ் மட்டும் குடிப்பியா?” என்று கேலி செய்தான்.

சுற்றியிருந்தவர்கள் சிரித்தார்கள்.

அந்தச் சிரிப்புகளுக்கு நடுவே சங்கடத்துடன் நின்ற கீர்த்தனா, சர்வேஷைப் பார்த்தாள். அவன் தன்னைக் கவனித்தால் அவர்களை நிறுத்தச் சொல்வான் என்று ஒரு நொடி எதிர்பார்த்தாள்.

ஆனால் அவன் ஹரிணியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

“ஒரே ஒரு கிளாஸ். அதுக்கப்புறம் யாரும் உன்னை வற்புறுத்த மாட்டோம்,” என்றார்கள்.

அவர்களிடமிருந்து தப்பிக்கவே கீர்த்தனா கிளாஸை உதட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றாள். தொண்டையை எரித்துக்கொண்டு இறங்கிய மதுவின் கசப்பில் முகம் சுளித்தாள். உடனே கிளாஸை வைத்துவிட்டாள்.

ஆனால் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு வேறொருவன் இன்னொரு கிளாஸைக் கொடுத்தான்.

“முதல்லதான் கசக்கும். இதைக் குடி.”

“போதும்.”

“இதைக் குடிச்சுட்டா விட்டுடுறோம்.”

மீண்டும் மறுத்தால் அனைவரும் தன்னையே கவனிப்பார்கள் என்ற சங்கடத்தில் அதையும் வாங்கினாள். இரண்டாவது கிளாஸ் முடியும் முன்பே தலையில் லேசான மயக்கம் தோன்றியது. இசையின் சத்தம் தொலைவிலிருந்து வருவதுபோல் கேட்டது. சுற்றியிருந்த முகங்கள் தெளிவை இழந்தன.

அவள் சோபாவின் ஓரத்தில் அமர்ந்துகொண்டாள்.

அப்போதுதான் சர்வேஷுக்கும் ஹரிணிக்கும் இடையிலான பேச்சு வாக்குவாதமாக மாறத் தொடங்கியது.

“நான் இருக்கும்போதே அவளை எதுக்கு பார்த்த?” என்று ஹரிணி கோபமாகக் கேட்டாள்.

“யாரைப் பார்த்தேன்? நீ உன் இஷ்டத்துக்குக் கற்பனை பண்ணாதே.”

“நான் கற்பனை பண்றேனா?”

“ஹரிணி, சீன் போடாதே.”

சர்வேஷின் அலட்சியமான பதில் அவளுடைய கோபத்தை மேலும் தூண்டியது. ஹரிணியின் கையில் இருந்த கிளாஸ் அடுத்த நொடி சுவரை நோக்கிப் பறந்தது.

கண்ணாடி உடைந்த சத்தம் இசையையும் மீறி அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அனைவருடைய பேச்சும் நின்றது.

சுவரின் அருகே மதுத்துளிகளுடன் கண்ணாடித் துண்டுகள் சிதறிக் கிடந்தன. ஹரிணி சர்வேஷின் சட்டையைப் பிடித்து அவனைச் சுவருடன் அழுத்தினாள்.

“என்னைக் கேவலப்படுத்துறியா?”

“கையை எடு.”

“இவ்வளவு பேர் முன்னாடியும் என்னை மதிக்கத் தெரியாத உனக்கு—”

அவள் பேசி முடிக்கும் முன்பே சர்வேஷின் கன்னத்தில் அறைந்தாள். அவன் நிமிர்வதற்குள் இன்னொரு அறையும் விழுந்தது.

சர்வேஷின் நண்பர்கள் இடையில் வர முயன்றனர். ஆனால் ஹரிணி யாரையும் நெருங்கவிடவில்லை.

“இனி என் முகத்திலேயே முழிக்காதே.” கோபத்துடன் கூறிவிட்டு கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினாள். பிரதானக் கதவு பலமாக மூடிய சத்தம் கேட்டது.

சர்வேஷ் அசையாமல் நின்றான். கன்னம் சிவந்திருந்தது. அவன் முகத்தில் கோபத்தைவிட அவமானமே அதிகமாகத் தெரிந்தது.

அதன்பிறகு அங்கு யாருக்கும் தொடர்ந்து கொண்டாட மனம் வரவில்லை. ஒருவர் இசையை நிறுத்தினார். மற்றவர்கள் சிதறிக் கிடந்த பொருட்களை அப்படியே விட்டுவிட்டு ஒவ்வொருவராகப் புறப்பட்டனர்.

கீர்த்தனா மட்டும் செல்லவில்லை.

சர்வேஷ் எதுவும் பேசாமல் மாடிப்படிகளில் ஏறிச் சென்றதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவனிடம் செல்வதா, வேண்டாமா என்று பல நிமிடங்கள் தடுமாறினாள். மதுவின் தாக்கத்தால் கால்கள் தடுமாறின. ஆனாலும் அவனைத் தனியாக விட்டுச் செல்ல மனம் வரவில்லை.

மாடியிலிருந்த அறையின் கதவு முழுமையாக மூடப்படவில்லை.

“சர்வேஷ்…”

பதில் இல்லை.

கதவை மெதுவாகத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.

அவன் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். சட்டையின் முதல் இரண்டு பொத்தான்கள் திறந்திருந்தன. கையில் இருந்த கிளாஸில் மீதமிருந்த மதுவை ஒரே மூச்சில் குடித்துவிட்டு மேசையின் மீது வைத்தான்.

“சர்வேஷ்…”

அவன் தலைநிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் வழக்கமான தெளிவு இல்லை.

“எல்லாரும் போயிட்டாங்களா?”

“போயிட்டாங்க.”

“நீ ஏன் போகல?”

அந்தக் கேள்வி அவள் மனதை வலிக்கச் செய்தது. இருந்தாலும் அதை வெளிக்காட்டாமல் அவன் அருகில் சென்றாள்.

“நீ இப்படித் தனியா இருக்கும்போது நான் எப்படி போவேன்?”

சர்வேஷ் விரக்தியுடன் சிரித்தான்.

“என்னைப் பற்றி யாருக்கும் கவலை இல்லை.”

“அப்படிச் சொல்லாதே.”

“அவளுக்குக்கூட இல்லை.”

ஹரிணியைப் பற்றித்தான் சொல்கிறான் என்பது கீர்த்தனாவுக்குப் புரிந்தது. அந்த உண்மை வலித்தது. ஆனாலும் அவன் உடைந்து அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்ததும் தன் வலியை மறந்தாள்.

அவன் தோளில் மெதுவாகக் கை வைத்தாள்.

“இப்ப எதையும் யோசிக்காதே. கொஞ்சம் தூங்கு. காலையில பேசிக்கலாம்.”

சர்வேஷ் அவள் கையைப் பிடித்தான்.

திடீரென நடந்த அந்தத் தீண்டலில் கீர்த்தனா அசையாமல் நின்றாள். அவன் பிடியில் நிதானம் இல்லை; பிரிந்து சென்ற ஒருவரைத் தடுத்து நிறுத்தும் பதற்றம் மட்டுமே இருந்தது.

அவளைத் தன் அருகே இழுத்தான்.

“என்னை விட்டுட்டுப் போகாதே.”

அந்த ஒரு வாக்கியம் அவள் பல வருடங்களாக மறைத்து வைத்திருந்த காதலை உடைத்தது.

அது தனக்காகச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தையா, ஹரிணியை நினைத்துச் சொல்லப்பட்டதா என்று ஆராயும் தெளிவு அவளிடம் இல்லை. மதுவின் மயக்கமும் அவன் அருகாமையும் அவளுடைய சிந்தனையை மழுங்கடித்திருந்தன.

சர்வேஷின் நெஞ்சில் சாய்ந்தபடி கண்களை மூடினாள்.

அவனுடைய கரங்கள் அவளை இறுக்கமாக அணைத்தன. அவளுடைய பெயரை அவன் சொல்லவில்லை. காதலிப்பதாகவும் கூறவில்லை. ஆனால் அந்த நொடியில் அவள் அவற்றையெல்லாம் கவனிக்கவில்லை.

தான் பல வருடங்களாக ஏங்கிய இடம் இதுதான் என்று நம்பினாள்.

அவன் முகம் அவளுக்கு நெருக்கமாக வந்தபோது விலக வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஒரு கணம் தோன்றியது. ஆனால் அவள் விலகவில்லை. சர்வேஷின் அணைப்புக்குள் தன்னையே மறந்தாள்.

அதற்குப் பிறகான நினைவுகள் அவளுக்குத் தெளிவாக இல்லை.

அறையின் மங்கலான விளக்கு. அவன் விரல்களுக்குள் சிக்கியிருந்த அவளுடைய விரல்கள். தரையில் விழுந்த துப்பட்டா. தன் பெயரைச் சொல்லாமல் அவன் முணுமுணுத்த ஏதோ ஒரு வார்த்தை.

பிறகு எல்லாமே இருளுக்குள் கரைந்துவிட்டது.

கீர்த்தனா சட்டென்று கண்களைத் திறந்தாள்.

கடந்த இரவின் நினைவுகள் அளித்த அதிர்ச்சியில் அவள் உடல் நடுங்கியது. நெஞ்சுக்குள் இதயம் கட்டுப்பாடின்றி அடித்தது.

மெல்லத் தலையைத் திருப்பி, படுக்கையின் மறுபக்கத்தைப் பார்த்தாள்.

“சர்வேஷ்…”

அங்கு யாரும் இல்லை.

அவன் எப்போது எழுந்தான்?

தன்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாமல் எங்கே சென்றான்?

கீர்த்தனாவின் வயிற்றுக்குள் பயம் கனமாக இறங்கியது. அவசரமாகப் போர்வையை உடலைச் சுற்றிக்கொண்டு படுக்கையிலிருந்து இறங்கினாள். தரையில் கிடந்த ஆடைகளைப் பார்க்கவும் அவளால் முடியவில்லை.

“சர்வேஷ்…”

இந்த முறை அவள் குரலில் நடுக்கம் வெளிப்பட்டது.

குளிர்ந்த தரையில் வெறுங்கால்களுடன் நடந்து குளியலறைக் கதவைத் திறந்தாள். உள்ளே யாரும் இல்லை. அறையின் பால்கனியிலும் அவன் இல்லை.

அவள் பிரதானக் கதவை நோக்கித் திரும்பினாள்.

சர்வேஷ் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான் என்ற எண்ணம் முதல்முறையாக முழுமையாகத் தாக்கியது.

போர்வையை நெஞ்சோடு இறுக்கிப் பிடித்தபடி, நடுங்கும் கால்களுடன் கதவை நோக்கி நடந்தாள்.

“சர்வேஷ்… எங்கே இருக்க?”

அவள் குரல் அந்தப் பெரிய கெஸ்ட் ஹவுஸின் அமைதிக்குள் பதிலின்றிக் கரைந்தது.