அத்தியாயம் 2

சென்னையில் இரண்டு நாட்களாக நடைபெற்ற தொழில் சந்திப்புகளை முடித்துக்கொண்டு சூர்யதேவ் அன்று காலையில்தான் ஊட்டிக்குத் திரும்பியிருந்தான்.

தேயிலைத் தோட்டங்களின் நடுவே உயர்ந்து நின்ற அந்தப் பழமையான மாளிகையில்தான் அவர்களின் குடும்பம் ஒன்றாக வசித்து வந்தது. குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான தேயிலைத் தோட்டங்களையும், தேயிலை உற்பத்தி மற்றும் ஏற்றுமதித் தொழிலையும் சோமசுந்தரனுக்குப் பிறகு சூர்யதேவ்தான் முழுமையாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய சித்தப்பா ராஜசேகரனும் தொழிலில் உதவியாக இருந்தாலும், முக்கியமான முடிவுகளையும் புதிய ஒப்பந்தங்களையும் சூர்யதேவ்தான் முன்னின்று நடத்தினான்.

காரிலிருந்து இறங்கி வீட்டுக்குள் வந்தவனைப் பார்த்ததும், வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்த சோமசுந்தரன் அழைத்தார்.

“தேவ், இங்க வா.”

கையில் வைத்திருந்த பயணப்பையை வேலைக்காரரிடம் கொடுத்துவிட்டு தந்தையின் அருகே சென்றான் சூர்யதேவ்.

“சொல்லுங்கப்பா.”

“என்னப்பா, போன வேலை நல்லபடியா முடிஞ்சுதா?”

“முடிஞ்சுதுப்பா. அவங்ககிட்ட எல்லா விஷயமும் பேசிட்டேன். நம்ம தேயிலையோட தரம் அவங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. மாதந்தோறும் கணிசமான அளவு தேயிலைத் தூள் வாங்குறதுக்கு ஒத்துக்கிட்டாங்க. முதல் ஆறு மாசத்துக்கான ஒப்பந்தமும் தயாராகிடுச்சு. இது நமக்கு நல்ல லாபம் கொடுக்கிற ஒப்பந்தமா இருக்கும்.”

சோமசுந்தரனின் முகத்தில் திருப்தி தெரிந்தது.

“நீ நேர்ல போய் பேசுனதாலதான் உடனே முடிஞ்சிருக்கு. நல்ல விஷயம். பயணம் பண்ணிட்டு வந்திருக்க, முதல்ல போய்ச் சாப்பிடுப்பா. மீதியை அப்புறம் பேசிக்கலாம்.”

“சரிப்பா.”

அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டபடி அருகில் வந்த காயத்ரி, “காலையிலிருந்து எதுவும் சாப்பிட்டிருக்க மாட்டான். நீங்க தொழில் பேச்சை அப்புறம் பேசுங்க. தேவ், சாப்பாடு எடுத்து வச்சிருக்கேன். வா,” என்றார்.

சூர்யதேவ் சாப்பாட்டு அறையை நோக்கிச் செல்லத் திரும்பிய நேரத்தில், வீட்டின் பிரதானக் கதவு திறந்தது.

கீர்த்தனா உள்ளே வந்தாள்.

இரவு முழுவதும் தூங்காத களைப்பும் மனத்துக்குள் இருந்த கலக்கமும் அவள் முகத்தில் தெரிந்தன. வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் எதிரே சூர்யதேவ் நிற்பதை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவனைக் கண்ட நொடி கால்கள் தயங்கின. ஆனாலும் எதையும் வெளிக்காட்டாமல் உள்ளே செல்ல முயன்றாள்.

“கீர்த்தனா.”

சூர்யதேவின் குரல் அவளை நிறுத்தியது.

மெதுவாகத் திரும்பியவள், “அத்தான்…” என்றாள்.

“எங்க போயிட்டு வர்ற?”

அவன் கேட்ட விதத்திலேயே சாதாரணமாக விசாரிக்கவில்லை என்பது புரிந்தது.

“அது… நைட்டே அம்மாகிட்ட சொல்லிட்டுத்தான் போனேன்.”

“எங்க போன?”

“என்னோட பிரண்ட் வீட்டுக்கு. காலேஜ்ல கொஞ்சம் படிக்க வேண்டியது இருந்துச்சு. அதான் நைட்டு அங்கேயே இருந்துட்டேன்.”

மூன்றாம் ஆண்டு பிபிஏ படித்துக்கொண்டிருந்த கீர்த்தனா, அவசரத்தில் மனதில் தோன்றியதைச் சொல்லிவிட்டாள். ஆனால் சூர்யதேவின் பார்வை அவளைவிட்டு நகரவில்லை.

“படிக்கணும்னா காலேஜ்ல படிக்கலாம். இல்லனா இந்த வீட்டுல படிக்கலாம். அதுக்காக ஒரு பொண்ணு ராத்திரி முழுக்க பிரண்ட் வீட்டுல தங்கிட்டு, காலையில வந்து நிற்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?”

“அத்தான், நான் அம்மாகிட்ட சொல்லாம போகல.”

“அம்மாகிட்ட சொன்னா மட்டும் சரியாகிடுமா?”

அவன் குரல் உயர்ந்தது.

“வர வர இந்த வீட்ல நான் சொல்றதை யாரும் கேட்கிறதில்ல. ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிட்டு, உங்க இஷ்டத்துக்கு போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்காதீங்க. இந்த வீட்டுக்குன்னு ஒரு கட்டுப்பாடு இருக்கு. அதைப் பின்பற்ற முடியும்னா ஒழுங்கா இருங்க. என்னோட பொறுமையைச் சோதிச்சு, என்னைக் கோபப்பட வைக்காதீங்க.”

ஏற்கெனவே மனம் முழுவதும் குழப்பத்தில் இருந்த கீர்த்தனாவுக்கு அவனுடைய வார்த்தைகள் இன்னும் அழுத்தமாக இருந்தன. தலைநிமிர்ந்து பதில் சொல்லக்கூட அவளால் முடியவில்லை.

“சாரி அத்தான். இனிமே இப்படி நடக்காது.”

அவ்வளவு மட்டும் சொல்லிவிட்டு உள்ளே செல்ல முயன்றாள்.

அந்த நேரத்தில் சாப்பாட்டு அறையிலிருந்து வந்த சவுந்தர்யா, மகளின் முகத்தையும் சூர்யதேவின் கோபத்தையும் பார்த்தார்.

“தேவ், அவ என்கிட்ட சொல்லிட்டுத்தான் போனா. முக்கியமா படிக்க வேண்டிய வேலை இருக்குன்னு சொன்னதால நான்தான் அனுப்பி வச்சேன். கோபப்படாதே.”

“என்ன அத்தை நீங்களே இப்படிச் சொல்றீங்க?”

சூர்யதேவின் குரலில் கோபம் இருந்தாலும், சவுந்தர்யாவிடம் பேசும்போது அதை ஓரளவு கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான்.

“இப்ப இருக்கிற காலம் சரியில்ல. யாரை நம்புறது, எங்க என்ன நடக்கும்னு எதுவுமே தெரியாது. இப்படிப் பிள்ளைகளை ராத்திரி நேரத்துல அவங்க இஷ்டத்துக்கு அனுப்பி வைக்கலாமா? நான் அவளைத் திட்டணும்னு ஆசைப்பட்டா பேசுறேன்?”

“அப்படி சொல்லலப்பா. அவ படிக்கத்தானே போனா?”

“அவ சொன்னதை நம்பி அனுப்பி வச்சிருக்கீங்க. ஆனால் அவளுக்கு ஏதாவது பிரச்சனை வந்திருந்தா என்ன செய்திருப்பீங்க? எல்லாம் நடந்த பிறகு வருத்தப்பட்டு எந்தப் பயனும் இல்லை. நடந்ததைத் திரும்ப மாற்றவும் முடியாது.”

சூர்யதேவ் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கீர்த்தனாவின் மனத்தைத் துளைத்தன. சில மணி நேரங்களுக்கு முன்பு என்ன நடந்தது என்பதை அவள் மட்டுமே அறிவாள். சூர்யதேவின் சந்தேகம் தன்னை நோக்கித் திரும்பிவிடுமோ என்ற பயத்தில் அவளுடைய விரல்கள் நடுங்கின.

“புரியுது தம்பி. இனிமே நான் பார்த்துக்கிறேன். அவளும் இப்படி எங்கேயும் போக மாட்டா,” என்று சவுந்தர்யா சமாதானப்படுத்தினார்.

“சரி அத்தை. நம்ம வீட்டு பிள்ளைகள்மேல நாமதான் ஒரு கண்ணு வச்சிருக்கணும். அவங்க இஷ்டத்துக்கு எல்லாத்தையும் விட்டுடக் கூடாது. கடைசியில ஏதாவது நடந்தா குடும்பத்துல இருக்கிற எல்லாரும்தான் கஷ்டப்படணும்.”

சூர்யதேவின் பார்வை மீண்டும் கீர்த்தனாவைத் தொட்டது.

“உள்ள போ.”

அவன் கூறியதும் கீர்த்தனா வேகமாக அங்கிருந்து சென்றாள்.

அவள் மாடிப்படிகளில் ஏறிய பிறகும் சூர்யதேவின் வார்த்தைகள் காதுக்குள் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன.

ஏதாவது நடந்தால், அதைத் திரும்ப மாற்ற முடியாது.

அவள் அறைக்குள் சென்று கதவை மூடியபோது சர்வேஷின் நினைவு மீண்டும் மனதை ஆக்கிரமித்தது. காலையில் அவன் தன்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டு எங்கே சென்றான் என்பதுகூட அவளுக்குத் தெரியவில்லை. வீட்டுக்கு வந்திருப்பானா என்ற கேள்வியும் எழுந்தது. ஆனால் கீழே சென்று அதைப் பற்றி யாரிடமும் கேட்க அவளால் முடியவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து ராஜசேகரன் வீட்டுக்குள் வந்தார். அவரைப் பார்த்த சூர்யதேவ் சாப்பாட்டு மேசையிலிருந்து எழுந்தான்.

“என்ன தேவ், சென்னையிலிருந்து வந்துட்டியா? பிசினஸ் ட்ரிப் எல்லாம் எப்படி முடிஞ்சது? அவங்க என்ன சொன்னாங்க?”

“எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சது சித்தப்பா. நாம எதிர்பார்த்த அளவுக்கு ஆர்டரும் கிடைச்சிருக்கு. தொடர்ந்து தேயிலைத் தூள் வாங்குறதுக்கு ஒப்பந்தம் போட்டிருக்காங்க. நம்ம உற்பத்தியை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகப்படுத்த வேண்டியிருக்கும்.”

“அதெல்லாம் பண்ணிக்கலாம். நல்ல ஆர்டர் கிடைச்சிருக்கிறது சந்தோஷமான விஷயம்தான்.”

சிறுவயதிலேயே மனைவி வித்யாவை இழந்த ராஜசேகரனுக்கு சர்வேஷ் ஒரே மகன். தாயில்லாமல் வளர்ந்தவன் என்பதால் குடும்பத்தில் அனைவருமே அவனிடம் அதிகமாகச் செல்லம் காட்டியிருந்தனர். அந்தச் செல்லமே அவனைப் பொறுப்பில்லாமல் மாற்றிக்கொண்டிருப்பதாக சூர்யதேவ் பலமுறை கூறியிருந்தான்.

“சர்வேஷ் எங்கே சித்தப்பா? ஆளையே காணோம்.”

ராஜசேகரன் சாதாரணமாகப் பதிலளித்தார்.

“அவன் இன்னைக்குக் காலையில வந்தான். நேத்து பிரண்ட்ஸோட வெளியில போறேன்னு சொல்லிட்டுப் போனான். காலையில வந்து கொஞ்ச நேரம்கூட இருக்கல. காலேஜுக்கு போகணும், போயிட்டு போன் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு கிளம்பிட்டான்.”

சாப்பாட்டு அறைக்குப் பக்கத்திலிருந்த நடைபாதையில் நின்ற கீர்த்தனாவின் காதுகளில் அந்தப் பதில் தெளிவாக விழுந்தது.

காலையிலேயே வந்துவிட்டானா?

அப்படியென்றால் தன்னை அந்தக் கெஸ்ட் ஹவுஸில் தனியாக விட்டுவிட்டு நேராக வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறான். வீட்டிலிருந்த யாரிடமும் எதுவும் நடக்காததுபோல் பேசிவிட்டு, உடனே அங்கிருந்து சென்றிருக்கிறான்.

“இன்னும் ரெண்டு நாள் இங்கே இருப்பேன்னு சொன்னானே?” என்று சூர்யதேவ் கேட்டான்.

“என்னன்னு தெரியல. திடீர்னு கிளம்பிட்டான். போன் பண்றேன்னு சொன்னான். இன்னும் பண்ணல.”

கீர்த்தனா சுவரில் கையை ஊன்றியபடி நின்றாள். சர்வேஷ் தன்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் சென்றது அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

அறையிலிருந்து வெளியேற முயன்றபோது சூர்யதேவின் குரல் மீண்டும் கேட்டது.

“நான் எப்பவும் இதைத்தான் சொல்றேன் சித்தப்பா. தாயில்லாத பையன்னு அவன் கேட்டதையெல்லாம் செய்து கொடுத்து, எந்தக் கேள்வியும் கேட்காம விட்டுட்டீங்க. இன்னும் அவனைச் சின்னப் பையனா நினைக்காதீங்க. அவன் செய்றதுக்கு அவன்தான் பொறுப்புன்னு புரிய வைக்கணும்.”

ராஜசேகரனின் முகம் சற்றே வாடியது.

“பாத்துக்கலாம் தேவ். அவன் வந்ததும் நான் பேசுறேன்.”

“எல்லாத்தையும் நானே சொல்லிட்டிருக்க முடியாது சித்தப்பா. இந்தக் குடும்பத்துல பெரியவங்க நீங்க. பிள்ளைகளைக் கொஞ்சம் கண்டிச்சு வளர்க்கணும். இல்லனா பின்னாடி அவங்களும் கஷ்டப்பட்டு, நம்மளையும் கஷ்டப்படுத்துவாங்க.”

சற்று கண்டிப்புடன் கூறிய சூர்யதேவ், அதற்கு மேல் அந்தப் பேச்சைத் தொடராமல் எழுந்தான்.

“நான் ஆபீஸுக்குப் போறேன். ஒப்பந்தத்துக்கான ஆவணங்களைச் சரிபார்க்க வேண்டியிருக்கு.”

தந்தையிடமும் சித்தப்பாவிடமும் கூறிவிட்டு தோட்ட அலுவலகத்தை நோக்கிச் சென்றான்.

நாட்கள் கடந்தன.

கீர்த்தனா ஒவ்வொரு நாளும் சர்வேஷிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு வரும் என்று காத்திருந்தாள். முதலில் அவன் எண்ணுக்கு அழைத்தபோது போன் ஒலித்தது. ஆனால் அவன் எடுக்கவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் முயன்றும் பதில் கிடைக்கவில்லை.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் கைப்பேசி அணைக்கப்பட்டிருந்தது.

குறுஞ்செய்திகள் அனுப்பினாள்.

‘உன்கிட்ட பேசணும்.’

‘அன்னைக்கு நடந்ததைப் பற்றி என்ன நினைக்கிற?’

‘ஏன் என் போனை எடுக்க மாட்டேங்கிற?’

எந்தச் செய்திக்கும் பதில் வரவில்லை.

ஒரு வாரம் கடந்தது. இரண்டு வாரங்கள் கடந்தன. பிறகு ஒரு மாதமே முடிந்தது.

அந்த ஓர் இரவுக்குப் பிறகு சர்வேஷ் அவளுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து முழுவதுமாக மறைந்துவிட்டான்.

அவ்வளவுதானா?

பல வருடங்களாக அவள் மனதில் சுமந்த காதலுக்கும், அந்த இரவில் அவனிடம் தன்னை ஒப்படைத்ததற்கும் எந்த அர்த்தமும் இல்லையா? அது அவளுக்கு வாழ்க்கையையே மாற்றிய இரவு. ஆனால் அவனைப் பொறுத்தவரை மறந்துவிடக்கூடிய ஒரு தவறா?

அந்தக் கேள்விகளோடு ஒவ்வொரு நாளும் போராடினாள். யாரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை. சர்வேஷை நேரில் பார்த்தாலாவது ஒரு பதில் கிடைக்கும் என்று காத்திருந்தாள்.

அன்று மாலை கீர்த்தனா மாளிகையின் வரவேற்பறை ஜன்னலருகே நின்றிருந்தாள். வெளியில் பனி படரத் தொடங்கியிருந்தது. வீட்டிலிருந்தவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய வேலைகளில் இருந்தனர்.

அப்போது தொலைவில் கார் ஒன்று வரும் சத்தம் கேட்டது.

அவர்களுடைய வீட்டில் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் கார் இல்லை. கருப்பு நிறத்தில் இருந்த பெரிய கார், மாளிகையின் நீண்ட நுழைவுப்பாதையைக் கடந்து வந்து வாசலில் நின்றது.

சத்தத்தைக் கேட்டு சோமசுந்தரன் வெளியே வந்தார். காயத்ரியும் சவுந்தர்யாவும் என்னவென்று பார்க்க வாசலுக்கு வந்தார்கள்.

கீர்த்தனாவின் பார்வை மட்டும் அந்தக் காரின் கதவிலேயே நிலைத்திருந்தது.

பின்பக்கக் கதவு திறந்தது.

முதலில் சர்வேஷ் இறங்கினான்.

அவனைப் பார்த்த நொடி கீர்த்தனாவின் இதயம் வேகமாக அடித்தது. ஒரு மாதமாகத் தேடிய முகம் கண்முன்னே இருந்தது. அடுத்த நொடி காரின் மறுபக்கக் கதவும் திறந்தது.

அதிலிருந்து ஹரிணி இறங்கினாள்.

சர்வேஷின் கழுத்திலும் ஹரிணியின் கழுத்திலும் திருமண மாலைகள் இருந்தன.

வாசலில் நின்றிருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியில் அசையாமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, கீர்த்தனாவின் முகத்திலிருந்த உயிர்ப்பே மெல்ல மறைந்தது.