அத்தியாயம் 3

வாசலில் சோமசுந்தரன், காயத்ரி, சவுந்தர்யா, கீர்த்தனா மட்டுமே இருந்தனர். சூர்யதேவும் ராஜசேகரனும் தொழில் தொடர்பான வேலையாக வெளியே சென்றிருந்தனர்.

ஒரு மாதமாகச் சர்வேஷிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையாவது வரும் என்று காத்திருந்த கீர்த்தனாவால் அந்தக் காட்சியை நம்ப முடியவில்லை. சர்வேஷின் கழுத்திலிருந்த மாலை, ஹரிணியின் கழுத்திலிருந்த மாலை—இரண்டையும் பார்த்தபோது அவளுக்குள் ஏதோ உடைந்தது.

இருவரும் திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாக இருந்தது.

முதலில் சுதாரித்துக்கொண்ட சோமசுந்தரன் வாசலை நோக்கிச் சென்றார்.

“என்னப்பா இது? ரெண்டு பேரும் இப்படி வந்து நிற்கிறீங்க. என்ன நடந்தது?”

சர்வேஷ் சில நொடிகள் தயங்கினான். பிறகு ஹரிணியை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டுப் பெரியப்பாவிடம் பேசினான்.

“பெரியப்பா, நாங்க ரெண்டு பேரும் காதலிச்சோம். ஹரிணி வீட்டுல எங்க காதலை ஒத்துக்கல. வேற வழி தெரியாம நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம்.”

சோமசுந்தரனின் முகம் கடுமையானது.

“காதலிச்ச விஷயத்தை முன்னாடியே என்கிட்ட சொல்லியிருக்கலாமேடா? அவங்க வீட்டுல பேச வேண்டிய விதத்துல நாங்க பேசியிருப்போம். ரெண்டு குடும்பமும் சம்மதிக்கிற மாதிரி முறையா உங்களுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிருப்போமே. இப்படி யாருக்கும் தெரியாம அவசரப்பட்டு எதுக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட?”

“சொல்லிக் காத்திருக்கிற சூழ்நிலை எங்களுக்கு இல்ல பெரியப்பா. ஹரிணி வீட்டுல நிலைமை வேற மாதிரி இருந்துச்சு. உடனே கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்துடுச்சு.”

“என்ன கட்டாயம்?”

சோமசுந்தரன் கேட்டபோது சர்வேஷ் உடனடியாகப் பதிலளிக்கவில்லை.

அருகில் நின்றிருந்த சவுந்தர்யா பதற்றத்துடன் பேசினார்.

“ஏன்டா இப்படிப் பண்ணியிருக்க? ஏற்கெனவே நீ செய்கிறதையெல்லாம் பார்த்து தேவ் கோபத்துல இருக்கான். இப்ப இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா இன்னும் கோபப்படுவான். அவன் என்ன சொல்லப் போறானோ தெரியலையே.”

அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே வாசலுக்கு வெளியே மற்றொரு கார் வந்து நின்றது.

அதிலிருந்து சூர்யதேவும் ராஜசேகரனும் இறங்கினர்.

வாசலில் கூட்டமாக நின்றிருந்தவர்களைப் பார்த்தபடியே உள்ளே வந்த சூர்யதேவின் பார்வை, சர்வேஷையும் அவனருகில் நின்றிருந்த ஹரிணியையும் தொட்டது. இருவருடைய கழுத்திலும் இருந்த மாலைகளைக் கண்டதும் அவன் முகம் இறுகியது.

ராஜசேகரனும் மகனின் திருமணக் கோலத்தைப் பார்த்து அதிர்ச்சியுடன் நின்றார்.

“என்னடா இது?” என்று கேட்டபடி சர்வேஷின் அருகே சென்றார்.

“அப்பா…”

“என்னைக் கேட்காம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டியா?”

சர்வேஷ் பதில் சொல்வதற்குள் ராஜசேகரனின் கை அவனுடைய கன்னத்தில் இறங்கியது. அடுத்தடுத்து விழுந்த அடிகளை எதிர்பாராத சர்வேஷ் தடுமாறினான்.

“உன்னை எப்படியெல்லாம் வளர்த்தேன்! ஒரு வார்த்தை என்கிட்ட சொல்லணும்னு தோணலையா? நாங்க எல்லாரும் உயிரோட இருக்கும்போது, யாருமே இல்லாதவன்போல போய்க் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்து நிற்கிறியா?”

அவர் மீண்டும் அடிக்கக் கையை ஓங்கியபோது சூர்யதேவ் இடையில் புகுந்து அவரைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

“விடுங்க சித்தப்பா. நடந்தது நடந்துபோச்சு. இப்ப அடிக்கிறதால எதுவும் மாறப்போறதில்ல.”

“இவன் செஞ்சிருக்கிற காரியத்தைப் பார்த்தியா தேவ்?”

“பார்த்தேன். அவன்கிட்ட பேச வேண்டியதை அப்புறம் பேசிக்கலாம். இப்ப எல்லாரும் வாசல்ல நின்னு சத்தம் போட வேண்டாம்.”

சூர்யதேவின் குரலில் கோபம் குறையவில்லை. இருந்தாலும் நடந்ததை மேலும் பெரிதாக்காமல் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான்.

அவன் தாயையும் அத்தையையும் பார்த்தான்.

“அம்மா, அத்தை, முதல்ல அந்தப் பொண்ணை உள்ளே கூட்டிட்டு போங்க. மத்ததை அப்புறம் பேசிக்கலாம்.”

காயத்ரி உள்ளே சென்று ஆரத்தித் தட்டுடன் திரும்பி வந்தார். சவுந்தர்யாவும் அவருடன் நின்றார். எந்த முன்னேற்பாடும் இல்லாமல் நடந்த வரவேற்பாக இருந்தாலும், திருமணம் செய்து வந்த பெண்ணை வாசலில் நிறுத்த மனமில்லாமல் இருவருக்கும் ஆரத்தி எடுத்தனர்.

சர்வேஷும் ஹரிணியும் வீட்டுக்குள் நுழைந்தனர்.

அவர்கள் அருகருகே நடந்து வருவதை கீர்த்தனா எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு சர்வேஷின் அணைப்பை அவனுடைய காதல் என்று நம்பியிருந்தாள். அவனுக்காகத் தன்னையே முழுமையாக ஒப்படைத்திருந்தாள். அந்த இரவு தங்களுடைய வாழ்க்கையின் தொடக்கம் என்று நினைத்திருந்தாள்.

ஆனால் அதே சர்வேஷ் இப்போது இன்னொருத்தியை மனைவியாக அழைத்து வந்திருந்தான்.

அவளுடைய காதலுக்கும், நம்பிக்கைக்கும், அந்த இரவுக்கும் அவனுடைய வாழ்க்கையில் எந்த இடமும் இல்லை என்பதை அவன் கழுத்தில் இருந்த திருமண மாலை சொல்லியது.

அவளுக்குள் அனைத்தும் உடைந்து கிடந்தாலும், முகத்தில் எதையும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. யாருடைய பார்வையும் தன்மீது விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக அமைதியாக ஓரமாக நின்றிருந்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் குடும்பத்தினர் அனைவரும் வரவேற்பறையில் அமர்ந்தனர். ஹரிணி தலைகுனிந்தபடி சர்வேஷின் அருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

காயத்ரி அவளிடம் கேட்டார்.

“உன் வீடு எங்கம்மா? உங்க அப்பா, அம்மாவுக்கு இந்தக் கல்யாணம் நடந்தது தெரியுமா?”

“சென்னையில்தான் இருக்காங்க அத்தை. எங்க குடும்பம் அங்கே தொழில் செய்றாங்க. வசதியான குடும்பம்தான். ஆனால் எங்க காதலை அவங்க ஒத்துக்கவே இல்ல. நாங்க எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தோம். அவங்க சம்மதிக்க மாட்டாங்கன்னு தெரிஞ்சதாலதான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம்.”

“இப்ப நீ இங்க வந்திருக்கிறது அவங்களுக்குத் தெரியுமா?”

ஹரிணி இல்லை என்பதுபோல் தலையசைத்தாள்.

ராஜசேகரனின் முகத்தில் இன்னும் கோபம் இருந்தது. சோமசுந்தரன் அவரை அமைதிப்படுத்தினார்.

“இப்ப கோபப்பட்டு என்ன செய்ய முடியும்? அவங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்துட்டாங்க. இனிமே நடக்க வேண்டியதைப் பார்க்கலாம்.”

காயத்ரியும் சவுந்தர்யாவும் புதுமணத் தம்பதிகளுக்குப் பாலும் பழமும் கொடுத்தனர். பயணம் செய்து வந்திருந்ததால் சாப்பாடும் பரிமாறினர். பிறகு ஹரிணியை ஓய்வெடுக்குமாறு கூறி, சர்வேஷின் அறைக்கு அனுப்பிவைத்தனர்.

எல்லோரும் தங்களுடைய வேலைகளைக் கவனிக்கச் சென்ற பிறகு, காயத்ரி சூர்யதேவின் அறைக்குள் வந்தார்.

மேசையின் முன்பு அமர்ந்து சில ஆவணங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சூர்யதேவ், தாயைக் கண்டதும் அவற்றை மூடி வைத்தான்.

“என்னம்மா?”

“என்ன சொல்றது தேவ்? அந்தப் பொண்ணு வீட்டுல இவங்க காதலை ஒத்துக்கலையாம். அதனாலதான் ரெண்டு பேரும் யாருக்கும் தெரியாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாங்களாம்.”

“சரிம்மா. நாளைக்கு அமைதியா உட்கார்ந்து எல்லா விஷயத்தையும் பேசிக்கலாம். அவன் எப்படியிருந்தாலும் சித்தப்பாவோட பையன். நம்ம குடும்பத்துல ஒருத்தன். தப்பு செஞ்சிருந்தாலும் இப்ப அவனை வெளியே அனுப்ப முடியாது. ஏத்துக்கிட்டுத்தான் ஆகணும்.”

“எனக்கும் அதுதான் தோணுது. ஆனால் இவன் இப்படி வந்து நிற்பான்னு நினைக்கவே இல்ல.”

“எனக்கும் கோபம்தான் வருது. ஆனா கோபப்பட்டு எதையும் மாற்ற முடியாது. குறைந்தது அந்தப் பொண்ணை ஏமாத்தாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்திருக்கானே, அதை நினைச்சு நாம சமாதானப்பட்டுக்க வேண்டியதுதான்.”

காயத்ரி சில நொடிகள் மகனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பிறகு மனதிலிருந்த மற்றொரு ஆதங்கத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

“உன்னைவிட நாலு வயசு சின்னவன் அவன். அவனுக்கே கல்யாணம் முடிஞ்சிடுச்சு. நீ எப்ப கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற?”

“இப்ப எதுக்கும்மா என்னோட கல்யாணத்தைப் பற்றி ஆரம்பிக்கிறீங்க?”

“உனக்கு முப்பத்தொரு வயசாயிடுச்சுடா. இன்னும் கொஞ்ச நாள் பொறுங்க, அப்புறம் பார்க்கலாம்னே ஒவ்வொரு தடவையும் சொல்ற. எனக்கும் என் மகனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணிப் பார்க்கணும், பேரன் பேத்திகளைத் தூக்கணும்னு ஆசை இருக்காதா?”

தாயின் குரலில் இருந்த வருத்தம் சூர்யதேவின் கோபத்தைக் குறைத்தது.

“சரிம்மா. நீங்க பொண்ணு பார்க்க ஆரம்பிங்க. எனக்குச் சரியாகத் தோணினா கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன். போதுமா?”

காயத்ரியின் முகத்தில் சிறிய நிம்மதி தோன்றியது.

“என் மனசுல ஒரு எண்ணம் இருக்கு தேவ்.”

“என்ன எண்ணம்?”

“நம்ம கீர்த்தனாவையே உனக்குப் பேசி முடிச்சா என்ன? நம்ம வீட்டுலயே வளர்ந்த பொண்ணு. அவளுடைய குணம் நமக்குத் தெரியும். அவளும் நம்மகூடவே இருந்துடுவா.”

சூர்யதேவ் அதிர்ச்சியுடன் தாயைப் பார்த்தான்.

“என்னம்மா பேசுறீங்க? அவளுக்கு இப்பதான் இருபது வயசு. எனக்கு முப்பத்தொரு வயசு. எங்களுக்குள் பதினொரு வயசு வித்தியாசம் இருக்கு. அவளை நான் எப்படிக் கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியும்?”

“வயசு வித்தியாசம் இருந்தா என்னடா? அவ உங்க அத்தை பொண்ணுதானே?”

“அதுக்காக? அவளுக்கு முப்பது வயசாகும்போது எனக்கு நாற்பத்தொரு வயசாயிடும். அவளோட விருப்பங்களும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய எண்ணங்களும் வேற மாதிரி இருக்கும். என்னோட வாழ்க்கையும் எண்ணங்களும் வேற மாதிரி இருக்கும். இது எப்படிச் சரியாக வரும்?”

“நம்ம வீட்டுப் பொண்ணு நம்மகிட்டயே இருந்தா சந்தோஷமா இருக்கும்னுதான் சொன்னேன்.”

“கீர்த்தனாவை நான் எப்பவும் அந்த எண்ணத்துல பார்த்ததே இல்லைம்மா. நான் அவளைக் கண்டிச்சிருந்தாலும், நம்ம குடும்பத்துப் பொண்ணு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம நல்லபடியா இருக்கணும்னுதான் நினைச்சிருக்கேன். நீங்க இப்ப சொல்ற மாதிரி ஒரு எண்ணம் எனக்கு வந்ததே கிடையாது. இனியும் இதைப் பற்றி பேசாதீங்க.”

காயத்ரி ஏமாற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு தலையசைத்தார்.

“சரி. உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா வேண்டாம். வேற இடத்துல பொண்ணு பார்க்கிறேன்.”

“சரி. இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். சர்வேஷும் ஹரிணியும் எப்படிக் கல்யாணம் பண்ணியிருந்தாலும், அதைச் சட்டப்படி பதிவு பண்ணணும். அவங்களோட ஆவணங்களை வாங்கி வையுங்க. ஒரு வாரத்துக்குள் பதிவுத் திருமணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்றேன்.”

“சரிப்பா.”

“இன்னைக்கு இரவுக்கு நடக்க வேண்டிய முறைகளையும் பார்த்துக்கோங்க. குடும்பத்துக்குத் தெரியாம கல்யாணம் பண்ணினதால எதையும் அப்படியே விட்டுட வேண்டாம்.”

காயத்ரி சம்மதித்துவிட்டு வெளியே சென்றார்.

அன்றிரவே சர்வேஷின் அறையைப் புதுமணத் தம்பதிகளுக்காகத் தயார் செய்யும் வேலை தொடங்கியது. படுக்கையில் புதிய விரிப்பை மாற்றி, அறையை மலர்களால் அலங்கரிக்கும் வேலையை காயத்ரியும் சவுந்தர்யாவும் செய்துகொண்டிருந்தனர்.

“மதினி, கீர்த்தனாவையும் கூப்பிட்டுக்கலாமே. மூணு பேர் சேர்ந்தா சீக்கிரம் முடிச்சிடலாம்,” என்றார் சவுந்தர்யா.

காயத்ரி உடனே அவரைத் தடுத்தார்.

“உனக்கு என்ன சவுந்தர்யா? கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பேச மாட்டியா? அவ இருபது வயசுப் பொண்ணு. அவளைப் போய் முதலிரவு அறையை அலங்கரிக்கக் கூப்பிடுறியா?”

“நமக்கு உதவியா இருக்கும்னுதான் சொன்னேன்.”

“அவ சின்னப் பொண்ணு. இதைப் பார்க்கும்போது அவ மனசுக்குள் என்ன எண்ணம் வரும், என்ன சலனம் வரும் என்று நமக்கு எப்படித் தெரியும்? பொட்டப்பிள்ளையை வச்சிருக்கிற நீயே இப்படிப் பேசலாமா? இதெல்லாம் சரியாக இருக்காது. நாம ரெண்டு பேருமே செய்து முடிப்போம்.”

சவுந்தர்யாவுக்கும் அவர் கூறியது சரியாகத் தோன்றியது. அதன்பிறகு கீர்த்தனாவை அழைக்காமல் இருவரும் அறையை அலங்கரித்து முடித்தனர்.

அந்த இரவு சர்வேஷும் ஹரிணியும் புதுமணத் தம்பதிகளாக ஒரே அறைக்குள் அனுப்பப்பட்டனர். நடந்த குழப்பங்களையும் குடும்பத்தினரின் கோபத்தையும் சிறிது நேரம் மறந்துவிட்டு இருவரும் தங்களுடைய புதிய வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டனர். சர்வேஷின் அருகில் தனக்கான இடம் கிடைத்த நிம்மதியில் ஹரிணி அவனுடைய தோளில் சாய்ந்தாள். அவர்களுக்கான அந்த இரவு அமைதியாகவும் இனிமையாகவும் கடந்தது.

அதே வீட்டின் மற்றொரு அறையில் கீர்த்தனா மட்டும் உறங்காமல் விழித்திருந்தாள்.