அத்தியாயம் 4

மறுநாள் காலையில் சர்வேஷையும் ஹரிணியையும் சோமசுந்தரனும் சூர்யதேவும் வரவேற்பறைக்கு அழைத்தனர்.

ராஜசேகரனும் அங்கு அமர்ந்திருந்தார். முந்தைய நாள் இருந்த கோபம் முழுமையாகக் குறையவில்லை என்றாலும், மகனுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேச வேண்டிய கட்டாயத்தில் அமைதியாக இருந்தார்.

ஹரிணியைப் பார்த்து சூர்யதேவ் பேசத் தொடங்கினான்.

“உன்னோட ஆதார் கார்டு, பிறந்த தேதி சான்றிதழ், முகவரிச் சான்று—பதிவுத் திருமணத்துக்குத் தேவையான எல்லா ஆவணங்களையும் கொடுத்துடும்மா. சர்வேஷ், உன்னோட ஆவணங்களையும் தயாரா வை. ஒரு வாரத்துக்குள் உங்க திருமணத்தைப் பதிவு பண்ணிடலாம்.”

இருவரும் சம்மதமாகத் தலையசைத்தனர்.

“அடுத்து உங்க படிப்பு. ரெண்டு பேரும் என்ன செய்யப் போறீங்க? தொடர்ந்து காலேஜுக்குப் போவீங்களா?”

சர்வேஷ் தயக்கத்துடன் பதிலளித்தான்.

“அண்ணா, இப்ப அங்கே போக முடியும்னு தோணல. ஹரிணி வீட்டுல பிரச்சனை இருக்கு. நாங்க காலேஜுக்குப் போனா அங்கே வந்து ஏதாவது பிரச்சனை பண்ணலாம்.”

“அதுக்காகப் படிப்பை நிறுத்தப் போறியா?”

“இப்ப இருக்கிற சூழ்நிலையில வேற என்ன செய்றதுன்னு தெரியலண்ணா.”

அதுவரை மௌனமாக இருந்த ஹரிணியும் எதுவும் பேசவில்லை. அவர்கள் இருவரும் பொறுப்பில்லாமல் பதிலளிப்பது சூர்யதேவுக்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது.

“என்ன பேசுற நீ? ஒரு பிரச்சனை வந்துடுச்சுன்னு ரெண்டு பேரும் படிப்பை நிறுத்திட்டு வீட்டுக்குள்ள உட்காரப் போறீங்களா? கல்யாணம் பண்ணிக்கிற அளவுக்கு முடிவு எடுத்த உங்களுக்கு, படிப்பை முடிக்கிற பொறுப்பும் இருக்கணும்.”

“ஆனா அண்ணா…”

“எந்த ‘ஆனா’வும் வேண்டாம். உங்களை யாரும் வெட்டிக் கொல்லப் போறதில்லை. அங்கே ஏதாவது பிரச்சனை வந்தா நான் பார்த்துக்கிறேன். நீங்களாகப் பயந்துகிட்டு படிப்பை நிறுத்தக் கூடாது. ஒரு வாரத்துக்குள் பதிவுத் திருமணத்தை முடிச்சிட்டு, அதற்குப் பிறகு ரெண்டு பேரும் காலேஜுக்குப் போறீங்க.”

சர்வேஷும் ஹரிணியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

“புரியுதா?” என்று சூர்யதேவ் மீண்டும் கேட்டான்.

“சரி அண்ணா. நாங்க படிப்பைத் தொடர்றோம்,” என்றான் சர்வேஷ்.

சூர்யதேவ் அவர்களுடைய ஆவணங்களைச் சரிபார்த்து, திருமணத்தைப் பதிவு செய்வதற்கான ஏற்பாடுகளை உடனடியாகத் தொடங்கினான். ஒரு வாரத்திற்குள் தேவையான சாட்சிகளுடன் அவர்களுடைய திருமணம் சட்டப்படி பதிவு செய்யப்பட்டது.

அந்த ஒரு வாரமும் சர்வேஷும் ஹரிணியும் அந்த மாளிகையிலேயே புதுமணத் தம்பதிகளாக இருந்தனர். காலையில் ஒன்றாகச் சாப்பிடுவது, தோட்டத்திற்குள் நடப்பது, வரவேற்பறையில் அருகருகே அமர்ந்து பேசுவது என்று அவர்கள் இயல்பாகத் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினர்.

அவை அனைத்தும் கீர்த்தனாவின் கண்முன்னாலேயே நடந்தன.

சர்வேஷ் எதிரில் வந்தாலும் அவள் அவனிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. அவனும் தனியாக அவளிடம் பேச முயற்சி செய்யவில்லை. அந்த இரவு அவர்களுக்குள் எதுவுமே நடக்காததைப் போல அவன் நடந்துகொண்டான்.

சில நேரங்களில் ஹரிணியின் தோளில் கை வைத்தபடி அவன் நடந்து செல்வதைப் பார்க்க நேர்ந்தது. வேறு சில நேரங்களில் இருவருடைய சிரிப்புச் சத்தமும் அவளுடைய அறைவரை கேட்டது. ஒவ்வொரு முறையும் அவளுக்குள் வலி எழுந்தாலும், அதை வெளியே காட்டாமல் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டாள்.

தன்னுடைய மனம் உடைந்திருப்பது அந்த வீட்டில் யாருக்கும் தெரியக்கூடாது என்பதில் மட்டும் உறுதியாக இருந்தாள்.

பதிவுத் திருமணம் முடிந்த சில நாட்களில், இருவரும் சென்னைக்குத் திரும்பி தங்களுடைய படிப்பைத் தொடர ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. ராஜசேகரன் மகனைத் தனியாக அழைத்து, குடும்பத்திற்கு மீண்டும் எந்த அவமானமும் ஏற்படக்கூடாது என்று எச்சரித்தார். சூர்யதேவும் ஏதேனும் பிரச்சனை ஏற்பட்டால் உடனே தனக்குத் தெரிவிக்குமாறு கூறினான்.

ஒரு வாரம் முடிந்ததும் சர்வேஷும் ஹரிணியும் வீட்டிலிருந்த அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக்கொண்டு புறப்பட்டனர்.

காரில் ஏறுவதற்கு முன்புகூட சர்வேஷ் ஒருமுறை கீர்த்தனாவைப் பார்க்கவில்லை.

அவர்கள் சென்றபிறகு மாளிகை மீண்டும் பழைய அமைதிக்குத் திரும்பியது. ஆனால் கீர்த்தனாவின் மனம் மட்டும் அமைதியாகவில்லை.

மேலும் பத்து நாட்கள் கடந்தன.

கல்லூரிக்குச் செல்வது, வீட்டுக்குத் திரும்புவது, யாரிடமும் தேவைக்கு அதிகமாகப் பேசாமல் தன் அறைக்குள் செல்வது என்று அவளுடைய நாட்கள் நகர்ந்தன. சர்வேஷைத் தொடர்புகொள்ளும் முயற்சியை அவள் நிறுத்திவிட்டாள். அவன் பதில் சொல்லப் போவதில்லை என்பதை இறுதியாக ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்த இரவிலிருந்து ஐம்பது நாட்கள் கடந்திருந்தன.

ஒரு காலை சவுந்தர்யா தன் அறையிலிருந்து மகளை அழைத்தார்.

“கீர்த்தனா…”

“என்னம்மா?”

“நாப்கின் முடிஞ்சிடுச்சு. உன்கிட்ட இருந்தா கொஞ்சம் எடுத்துட்டு வா.”

“சரிம்மா.”

கீர்த்தனா தன்னுடைய அறைக்குச் சென்று அலமாரியைத் திறந்தாள். உள்ளே இருந்த நாப்கின் பாக்கெட்டை எடுக்க முயன்றபோது அவள் கை அப்படியே நின்றது.

திடீரென்று ஏதோ ஒன்று மனதில் உறைத்தது.

கடைசியாகத் தனக்கு மாதவிடாய் வந்த நாள் எது?

நினைவுபடுத்திப் பார்த்தாள். சர்வேஷுடன் அந்த இரவு நடந்ததற்கு முன்பு வந்திருந்தது. அதற்குப் பிறகு வந்ததாக அவளுக்கு நினைவில்லை.

முதலில் தேதியைக் கணக்கிட முடியாமல் குழம்பினாள். பிறகு கைப்பேசியை எடுத்துக் காலண்டரைத் திறந்தாள். நாட்களை எண்ணியபோது அவளுடைய இதயத்துடிப்பு அதிகரித்தது.

ஐம்பது நாட்கள்.

ஒரு மாதத்தைக் கடந்து பல நாட்கள் ஆகியிருந்தன.

“கீர்த்தனா, எடுத்துட்டு வர்றியா?” என்று சவுந்தர்யா மீண்டும் அழைத்தார்.

“இதோ வரேன்ம்மா.”

குரலில் ஏற்பட்ட நடுக்கத்தை மறைத்துக்கொண்டு பாக்கெட்டை எடுத்துச் சென்று தாயிடம் கொடுத்தாள்.

“என்னாச்சு? முகம் ஒரு மாதிரி இருக்கு.”

“ஒண்ணுமில்லம்மா. கொஞ்சம் தலை வலிக்குது.”

“சாப்பிடாம இருக்காதே.”

“சரிம்மா.”

அங்கிருந்து வெளியே வந்த கீர்த்தனா நேராகத் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்றாள். கதவை மூடியதும் மீண்டும் காலண்டரைப் பார்த்தாள். தேதியைத் தவறாகக் கணக்கிடுகிறோமோ என்று இரண்டாவது முறையாக எண்ணினாள்.

கணக்கு மாறவில்லை.

அவளுடைய நினைவு அந்த இரவுக்குத் திரும்பியது. மதுவின் மயக்கத்தில் சர்வேஷின் அறைக்குச் சென்றது, அவன் தன்னை அணைத்தது, அவனுடைய காதல் கிடைத்துவிட்டதாக நம்பித் தன்னையே அவனிடம் ஒப்படைத்தது—ஒவ்வொன்றும் நினைவுக்கு வந்தன.

அவள் கைகள் குளிர்ந்து நடுங்கத் தொடங்கின.

இல்லை. அப்படி இருக்கக் கூடாது.

மனதிற்குள் கூறிக்கொண்டாலும் பயம் குறையவில்லை. உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ளாமல் அந்த எண்ணத்துடன் இன்னொரு நாளைக் கழிக்க முடியாது என்று தோன்றியது.

மாலை நேரத்தில் சவுந்தர்யாவிடம் சென்றாள்.

“அம்மா, நான் பக்கத்துக் கடை வரைக்கும் போயிட்டு வரேன்.”

“இப்ப எதுக்கு?”

“கொஞ்சம் நோட்டு வாங்கணும். சீக்கிரம் வந்துடுவேன்.”

“சரி. இருட்டுறதுக்குள்ள வந்துடு.”

கீர்த்தனா வீட்டிலிருந்து வெளியேறி அருகிலிருந்த மருந்தகத்திற்குச் சென்றாள். உள்ளே நுழைந்தபோது யாராவது தெரிந்தவர்கள் இருக்கிறார்களா என்று பதற்றத்துடன் சுற்றிப் பார்த்தாள்.

யாரும் இல்லை என்பதை உறுதிசெய்த பிறகு, மெதுவான குரலில் கர்ப்பப் பரிசோதனைக் கருவியைக் கேட்டாள். மருந்தக ஊழியர் அதை ஒரு காகிதப்பையில் வைத்து நீட்டினார். பணம் கொடுத்து வாங்கியவள், அதைத் தன்னுடைய கைப்பைக்குள் மறைத்துவைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்பினாள்.

அன்றிரவு அனைவரும் உறங்கிய பிறகும் கீர்த்தனா நீண்ட நேரம் காத்திருந்தாள்.

வீடு முழுவதும் அமைதியானதும் கைப்பைக்குள் மறைத்து வைத்திருந்த பரிசோதனைக் கருவியை எடுத்துக்கொண்டு குளியலறைக்குள் சென்றாள். கதவைத் தாழிட்டுவிட்டு அதிலிருந்த வழிமுறைகளை இரண்டுமுறை படித்தாள்.

அவள் கைகள் கட்டுப்பாடில்லாமல் நடுங்கின.

பரிசோதனை செய்துவிட்டு கருவியை வாஷ்பேசினின் மீது வைத்தாள். முடிவு தெரிய சில நிமிடங்கள்தான் ஆகும் என்று அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவளுக்கு அந்தக் காத்திருப்பு முடிவில்லாததாகத் தோன்றியது.

கண்களை மூடியபடி சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள்.

சர்வேஷ் இன்னொருத்தியின் கணவன்.

அவனிடம் இதை எப்படிச் சொல்வது?

வீட்டில் இருப்பவர்களுக்குத் தெரிந்தால் என்ன நடக்கும்?

சூர்யதேவ் என்ன செய்வான்?

ஒவ்வொரு கேள்வியும் அவளுடைய பயத்தை அதிகரித்தது.

சில நிமிடங்கள் கழித்து தயக்கத்துடன் கண்களைத் திறந்து கருவியை எடுத்தாள்.

முதல் கோடு தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அதன் அருகே இரண்டாவது கோடும் மெல்லத் தோன்றி, சில நொடிகளில் அடர்ந்தது.

இரண்டு கோடுகள்.

கீர்த்தனாவின் விரல்கள் தளர்ந்தன. பரிசோதனைக் கருவி கையிலிருந்து நழுவி வாஷ்பேசினில் விழுந்தது.

அவள் கர்ப்பமாக இருந்தாள்.

அந்த உண்மை முழுமையாகப் புரிந்த நொடி, கீர்த்தனாவின் உடல் முழுவதும் நடுங்கத் தொடங்கியது. கதவுக்கு வெளியே யாராவது கேட்டுவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில் வாயைப் பொத்திக்கொண்டாள்.

சத்தமின்றிக் கண்ணீர் வழிந்தது.

தன்னை ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாமல் விட்டுச் சென்று, இன்னொருத்தியைத் திருமணம் செய்துகொண்ட சர்வேஷின் குழந்தை இப்போது அவள் வயிற்றில் வளரத் தொடங்கியிருந்தது.