அத்தியாயம் 5

அடுத்த சில நாட்கள் கீர்த்தனாவுக்குத் தூக்கம் சரியாக வரவில்லை.

கண்களை மூடினால் சர்வேஷின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது; விழித்திருந்தால் அடுத்து என்ன செய்வது என்ற பயம் அவளை விடவில்லை.

இனிமேல் என்ன செய்யப் போகிறேன்?

இந்த விஷயம் அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் தெரிந்தால் என்ன ஆகும்?

சோமசுந்தரன் மாமாவும் காயத்ரி அத்தையும் தன்னை எவ்வளவு பாசத்துடன் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். சின்ன மாமாவுக்கு இந்த உண்மை தெரிந்தால் அவர் என்ன செய்வார்? எல்லாவற்றையும்விட சூர்யதேவ் அத்தான் இதை எப்படி எதிர்கொள்வான்?

தன்னைப் பற்றிய கவலையைவிட குடும்பத்தைப் பற்றிய பயம்தான் அவளை அதிகமாக வாட்டியது. உண்மை வெளியில் வந்தால் இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் இடையிலிருந்த உறவு என்னவாகும்? சர்வேஷ் திருமணம் செய்துகொண்டு ஹரிணியுடன் வாழத் தொடங்கிவிட்டான். இப்போது அவனுடைய குழந்தையைத் தான் சுமந்துகொண்டிருப்பது தெரியவந்தால், அந்த வீட்டில் எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை வெடிக்கும்?

தன்னுடைய முன்யோசனையற்ற செயலை நினைக்கும்போதெல்லாம் கீர்த்தனாவுக்கு அவள்மீதே கோபம் வந்தது.

அன்றைக்கு அந்தக் கெஸ்ட் ஹவுஸுக்குப் போயிருக்கவே கூடாது.

அவர்கள் வற்புறுத்தியபோது மதுவைக் குடித்திருக்கக் கூடாது.

சர்வேஷின் அறைக்குள் சென்றிருக்கக் கூடாது.

போதையில் அவன் தன்னை அணைத்ததை அவனுடைய காதல் என்று நம்பியிருக்கக் கூடாது.

சர்வேஷ்மீது பல ஆண்டுகளாக வைத்திருந்த காதல், அந்த ஒரு இரவில் அவளுடைய நிதானத்தை மறைத்துவிட்டது. அதன் விளைவாக இப்போது அவள் மட்டும் பாதிக்கப்படவில்லை. எந்தத் தவறும் செய்யாத குடும்பத்தினரையும் பாதிக்கக்கூடிய நிலையை உருவாக்கிவிட்டாள்.

தன்னுடைய தவறுக்காக அனைவரும் தலைகுனிந்து நிற்பதை நினைத்தாலே அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

இப்போதுதான் கர்ப்பத்தின் ஆரம்பம். ஆனால் இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு அதை மறைத்து வைக்க முடியும்? உடலில் மாற்றங்கள் ஏற்படத் தொடங்கினால் வீட்டிலிருப்பவர்கள் கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள். அப்போது என்ன பதில் சொல்வது?

சர்வேஷின் பெயரைச் சொல்வதா?

தன்னுடைய பெற்றோரின் நிலை என்னவாகும்?

பதில் கிடைக்காத கேள்விகள் அவள் மனதைத் தொடர்ந்து நெரித்தன.

நாட்கள் நகர நகர அவளுடைய பயமும் அதிகரித்தது. கல்லூரிக்குச் சென்றாலும் பாடங்களில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. வீட்டில் அனைவருக்கும் முன்பாக இயல்பாக இருப்பதற்குப் போராடினாள். தனியாக அறைக்குள் சென்றதும் அழுதாள்.

இதை எதிர்கொள்ளும் தைரியம் தனக்கு இல்லை என்பதை மெல்ல உணர்ந்தாள். குடும்பத்தின் முன்பு நின்று உண்மையைச் சொல்லும் வலிமையும் இல்லை. நடந்ததை மாற்ற முடியாது என்றாலும், அதன் விளைவுகளைச் சந்திக்க அவளால் முடியவில்லை.

இனி தன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்ற எண்ணம் அவள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது.

அதன்பிறகுதான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்.

தான் இல்லாமல் போய்விட்டால், இந்த ரகசியமும் தன்னுடன் முடிந்துவிடும். குடும்பத்திற்குள் எந்தப் பிரச்சனையும் வராது. உறவுகள் உடையாது. தனது பெற்றோரும் அவமானப்பட்டு நிற்க வேண்டியிருக்காது.

அந்த வாரத்தின் இறுதியில் ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தது.

வழக்கமாக ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றால் அந்த மாளிகை பரபரப்பாக இருக்கும். மற்ற நாட்களில் தேயிலைத் தோட்டம், தொழிற்சாலை, அலுவலகம் என்று அனைவரும் தங்களுடைய வேலைகளுக்குச் சென்றுவிடுவார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும்தான் குடும்பத்தினர் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிடவும், பேசவும் நேரம் கிடைக்கும்.

சர்வேஷும் ஹரிணியும் படிப்பைத் தொடர்வதற்காகச் சென்னைக்குச் சென்றிருந்ததால் அவர்கள் மட்டும் வீட்டில் இல்லை.

அன்று காலையிலேயே சூர்யதேவ் கடைக்குச் சென்று வீட்டிலுள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் பிடித்ததைப் பார்த்து மட்டன், சிக்கன் என வாங்கிக்கொண்டு வந்தான்.

“அம்மா, சித்தப்பாவுக்கு மட்டன் குழம்பு பிடிக்கும்னு தனியா வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன். அத்தைக்கு சிக்கன் வறுவல் பிடிக்கும்ல? அதுக்கும் தேவையானது இருக்கு,” என்று வாங்கி வந்த பைகளைச் சமையலறை மேசையின் மீது வைத்தான்.

“ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தாலே உனக்கு எல்லாருடைய சாப்பாடும் ஞாபகம் வந்துடும்,” என்று காயத்ரி சிரித்தார்.

“மத்த நாளெல்லாம் ஆபீஸ், எஸ்டேட்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்கோம். இன்னைக்காவது எல்லாரும் பிடிச்சதைச் சாப்பிடட்டுமே.”

காயத்ரியும் சவுந்தர்யாவும் சேர்ந்து சமையலைத் தொடங்கினர். ஒருவர் மட்டன் குழம்புக்காக மசாலாவைத் தயார் செய்ய, மற்றவர் சிக்கனைச் சுத்தப்படுத்தினார்.

கீர்த்தனாவும் அவர்களுடன் நின்று உதவி செய்தாள். வெங்காயத்தை நறுக்கிக் கொடுப்பது, தேவையான பாத்திரங்களை எடுத்துத் தருவது, அரைத்த மசாலாவை அடுப்பருகே வைப்பது என்று அவர்கள் சொன்ன ஒவ்வொரு வேலையையும் செய்தாள்.

ஆனால் அவள் மனம் அங்கு இல்லை.

“கீர்த்தனா, அந்தத் தக்காளியை எடுத்துக் கொடும்மா,” என்று சவுந்தர்யா கேட்டார்.

அவள் எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல் நின்றிருந்தாள்.

“கீர்த்தனா…”

இந்த முறை சற்றுச் சத்தமாக அழைத்தபிறகுதான் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள்.

“என்னம்மா?”

“என்ன யோசனை? தக்காளியை எடுத்துக் கொடுக்கச் சொன்னேன்.”

“இதோ தரேன்ம்மா.”

அவசரமாக எடுத்து நீட்டிய மகளைச் சவுந்தர்யா சில நொடிகள் கவனித்தார்.

“உனக்கு உடம்பு சரியில்லையா?”

“நல்லாத்தான் இருக்கேன். கொஞ்சம் தூக்கம் வருது.”

அதற்குமேல் தாய் கேள்வி கேட்காமல் இருக்க, வேறொரு வேலையைப் பார்ப்பதுபோல் திரும்பிக்கொண்டாள்.

வரவேற்பறையில் சோமசுந்தரனும் ராஜசேகரனும் குடும்பத்திற்குத் தேவையான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். வீட்டில் ஏதாவது பழுது பார்க்க வேண்டுமா, யாருக்காவது உடைகள் அல்லது வேறு பொருட்கள் வாங்க வேண்டுமா என்று கேட்டறிந்த சூர்யதேவ், ஒவ்வொன்றையும் கைப்பேசியில் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டான்.

தொழில் பேச்சுகளை அன்றைக்கு ஒதுக்கிவைத்திருந்தனர். குடும்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு என்ன தேவை, வீட்டுக்கான பொருட்களில் என்ன வாங்க வேண்டும் என்று பேசுவதிலேயே காலை நேரம் கழிந்தது.

மதிய உணவை அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டனர். வழக்கமாக அமைதியாகச் சாப்பிட்டுவிட்டுச் செல்லும் கீர்த்தனாவையும் பேச்சுக்குள் இழுப்பதற்காக சூர்யதேவ் அவ்வப்போது அவளிடம் கேள்விகள் கேட்டான்.

“காலேஜ்ல புராஜெக்ட் எல்லாம் எப்படி போகுது?”

“நல்லா போகுது அத்தான்.”

“நல்லா போகுதுன்னு மட்டும் சொல்லாதே. ஏதாவது உதவி வேணும்னா கேளு.”

“சரி அத்தான்.”

அவள் அளித்த சுருக்கமான பதில்களை அவன் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. படிப்பு தொடர்பான களைப்பாக இருக்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

சாப்பிட்டு முடித்தபிறகு அனைவரும் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தனர். அன்றைய மாலை எங்கே செல்வது என்ற பேச்சு தொடங்கியது.

“ரொம்ப நாளாச்சு எல்லாரும் சேர்ந்து ஒரு படத்துக்குப் போய்,” என்றார் காயத்ரி.

“என்ன படம் நல்லா இருக்கு?” என்று ராஜசேகரன் கேட்டார்.

கைப்பேசியில் திரையரங்க நேரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சூர்யதேவ், “சூர்யா நடிச்ச ‘கருப்பு’ படம் வந்திருக்கு. அதுக்குப் போகலாமா? பக்திப் பின்னணியில எடுத்திருக்காங்கன்னு சொல்றாங்க,” என்றான்.

“பக்திப் படம்னா எல்லாரும் சேர்ந்து பார்க்கலாம். அதுக்கே போகலாம்,” என்றார் சோமசுந்தரன்.

மற்றவர்களும் சம்மதித்தனர்.

மாலை நேரக் காட்சிக்கான டிக்கெட்டுகளை சூர்யதேவ் முன்பதிவு செய்தான். அனைவரும் தயாராகி இரண்டு கார்களில் திரையரங்கிற்குப் புறப்பட்டனர்.

பல நாட்களுக்குப் பிறகு வீட்டைவிட்டு குடும்பத்துடன் வெளியே வந்திருந்ததால் கீர்த்தனாவின் மனமும் சிறிது இலகுவானது. திரையரங்கிற்குள் அனைவரும் சேர்ந்து அமர்ந்து படம் பார்த்தபோது, சில மணி நேரங்களாவது மனதை வாட்டிய எண்ணங்களை மறந்திருந்தாள்.

படத்தில் வந்த நகைச்சுவைக் காட்சிகளைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். அவள் சிரிப்பதைப் பார்த்த சவுந்தர்யாவுக்கும் நிம்மதியாக இருந்தது.

படம் முடிந்து வெளியே வந்தபோது இரவு நேரம் நெருங்கியிருந்தது. ஆனாலும் வீட்டுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்க வேண்டியிருந்ததால் அருகிலிருந்த வணிக வளாகத்திற்குச் சென்றனர்.

காயத்ரிக்கும் சவுந்தர்யாவுக்கும் தேவையான உடைகளைச் சூர்யதேவ் பார்த்து வாங்கிக் கொடுத்தான். சோமசுந்தரனுக்கும் ராஜசேகரனுக்கும் வாரத்திற்குத் தேவையான பொருட்களையும் தேர்வு செய்தான். வீட்டுக்குத் தேவையான மளிகைப் பொருட்கள் மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்கள் வாங்கப்பட்டன.

“கீர்த்தனா, உனக்கு எதுவும் வேண்டாமா?” என்று சூர்யதேவ் கேட்டான்.

“எனக்கு எதுவும் வேண்டாம் அத்தான்.”

“கடைக்கு வந்துட்டு எதுவும் வேண்டாம்னு சொன்னா எப்படி?”

அவனே அவளுக்குத் தேவையான சில உடைகளைத் தேர்வு செய்து கொடுத்தான். கீர்த்தனா மறுத்தும் அவன் கேட்கவில்லை.

“வீட்டுல எல்லாருக்கும் வாங்கும்போது உனக்கு மட்டும் வாங்காம போக முடியாது. எடுத்துக்கோ.”

அவள் அமைதியாக வாங்கிக்கொண்டாள்.

அனைத்து பொருட்களையும் வாங்கி முடித்து வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது இரவு ஒன்பதரை மணியைக் கடந்திருந்தது. காலை முதல் வெளியே சுற்றிய களைப்பு அனைவரிடமும் தெரிந்தது.

மறுநாள் அதிகாலையிலேயே சோமசுந்தரன், ராஜசேகரன், சூர்யதேவ் ஆகிய மூவரும் எஸ்டேட்டுக்கும் தேயிலைத் தொழிற்சாலைக்கும் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

“எல்லாரும் போய்த் தூங்குங்க. காலையில சீக்கிரம் எழுந்திருக்கணும்,” என்றார் சோமசுந்தரன்.

வாங்கி வந்த பொருட்களை உரிய இடங்களில் வைத்துவிட்டு ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய அறைகளுக்குச் சென்றனர்.

கீர்த்தனாவும் தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.

அன்றைய நாள் முழுவதும் குடும்பத்துடன் மகிழ்ச்சியாக இருந்த தருணங்கள் நினைவுக்கு வந்தன. தனக்காக உடை தேர்வு செய்து கொடுத்த சூர்யதேவின் அக்கறையும், தாயின் சிரிப்பும், அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டதும் நினைவில் வந்தன.

அவர்களுக்குத் தான் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்று தெரியாது.

இந்த முடிவு அவர்களை எவ்வளவு வேதனைப்படுத்தும் என்பதையும் அவள் யோசித்தாள். இருந்தாலும் நாளை உண்மை தெரிந்து குடும்பமே உடைந்து போவதைவிட, இன்றே தான் இல்லாமல் போவது நல்லது என்று அவளுடைய பயம் நம்ப வைத்தது.

நேரம் நள்ளிரவைக் கடந்தது.

வீடு முழுவதும் அமைதியான பிறகு கீர்த்தனா படுக்கையிலிருந்து எழுந்தாள். கதவைத் திறந்து வெளியே பார்த்தாள். நீண்ட நடைபாதையில் மங்கலான இரவு விளக்குகள் மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தன.

சத்தம் எழாமல் மெல்ல நடந்து சோமசுந்தரனும் காயத்ரியும் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அறையை அடைந்தாள்.

அந்தப் பழமையான மாளிகையில் இரவு நேரங்களில் படுக்கையறைக் கதவுகளை உள்ளிருந்து பூட்டிக்கொள்ளும் பழக்கம் யாருக்கும் இல்லை. கதவின் கைப்பிடியை மெதுவாக அழுத்தியதும் அது திறந்தது.

அறைக்குள் இருள் சூழ்ந்திருந்தது.

சோமசுந்தரனும் காயத்ரியும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தனர். கீர்த்தனா ஓசையின்றி உள்ளே நுழைந்தாள்.

காயத்ரிக்கு உதவியாக அந்த அறையைப் பலமுறை சுத்தம் செய்து பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்தியிருந்ததால், எந்தப் பொருள் எங்கே இருக்கும் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். சோமசுந்தரன் தூக்கம் வராத நாட்களில் மருத்துவர் பரிந்துரைத்த மாத்திரையைப் பயன்படுத்துவார். அதை அவர் படுக்கையின் அருகிலிருந்த சிறிய மேசை இழுப்பறைக்குள் வைத்திருப்பதையும் அறிந்திருந்தாள்.

அந்த இழுப்பறையைச் சத்தமின்றித் திறந்தாள்.

அவள் தேடியது உள்ளே இருந்தது.

நடுங்கிய விரல்களால் அதை எடுத்துக்கொண்டு, இழுப்பறையை மீண்டும் மூடினாள். தூங்கிக்கொண்டிருந்த இருவரையும் சில நொடிகள் பார்த்தாள்.

மனதிற்குள் அவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டு அறையிலிருந்து வெளியேறினாள்.

தன்னுடைய அறைக்குத் திரும்பாமல் நேராகச் சமையலறைக்குச் சென்றாள். இருட்டில் கைப்பேசியின் வெளிச்சத்தைப் பயன்படுத்தித் தண்ணீர் எடுத்தாள்.

கையில் இருந்த மாத்திரைகளைப் பார்த்தபோது அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

“என்னை மன்னிச்சிடுங்க…”

யாரிடம் கூறுகிறாள் என்பதே அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

குடும்பத்தினரிடமா?

வயிற்றில் உருவாகியிருந்த குழந்தையிடமா?

அல்லது இந்த நிலைக்குத் தன்னையே கொண்டுவந்ததற்காகத் தனக்குத்தானா?

தண்ணீர் நிறைந்த டம்ளரை ஒரு கையில் பிடித்துக்கொண்டு, மறுகையிலிருந்த மாத்திரைகளை வாயருகே கொண்டு சென்றாள்.

அடுத்த நொடி, இருளிலிருந்து நீண்ட ஒரு கை அவள் கையை வேகமாகத் தட்டிவிட்டது.

கீர்த்தனாவின் கையிலிருந்த மாத்திரைகள் சமையலறைத் தரையில் சிதறின.