அத்தியாயம் 6

கீர்த்தனா பதற்றத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அங்கு சூர்யதேவ் நின்றிருந்தான்.

அவனைக் கண்டதும் ஏற்கெனவே இருந்த பயம் இன்னும் அதிகரித்தது. கண்களில் கண்ணீர் திரண்டு, எந்த நொடியிலும் அழுதுவிடுவதைப்போல் நின்றாள்.

சூர்யதேவின் பார்வை தரையில் சிதறியிருந்த மாத்திரைகளிலிருந்து கீர்த்தனாவின் முகத்துக்குச் சென்றது.

அவனிடமிருந்து கடுமையான கோபக்குரல் வரும் என்று கீர்த்தனா எதிர்பார்த்தாள். ஆனால் அவன் அவளிடம் கோபப்படவில்லை. அதற்கு மாறாக, மிகவும் மென்மையான குரலில் கேட்டான்.

“கீர்த்தனா, என்னாச்சும்மா? எதுக்காக இந்த முடிவை எடுக்கப் போன?”

அவளால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

“உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனைனா வீட்டுல யார்கிட்டயாவது சொல்ல வேண்டியதுதானே? மாமா, அத்தை, உங்க அப்பா அம்மா—யார்கிட்ட வேண்டுமானாலும் சொல்லியிருக்கலாம். இல்லனா அத்தான் நான் இருக்கேன். என்கிட்ட சொல்லியிருக்கலாமே. எதுக்கும்மா இப்படிப் பண்ணப் போன?”

கீர்த்தனா உதடுகளை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள். பதில் சொல்ல முயன்றாலும் தொண்டைக்குள் சிக்கிய அழுகை வார்த்தைகளை வெளிவர விடவில்லை.

அவள் கையைப் பிடித்த சூர்யதேவ், “வா,” என்றான்.

அவள் தயக்கத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

“இங்க பேசினா யாராவது எழுந்திருவாங்க. மாடிக்குப் போகலாம்.”

தரையில் சிதறியிருந்த மாத்திரைகளை ஓரமாகத் தள்ளிவிட்டு, அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு மொட்டை மாடிக்குச் சென்றான்.

அந்த மாளிகையின் மொட்டை மாடியில் குடும்பத்தினர் மாலை நேரங்களில் அமர்ந்து பேசுவதற்காக நாற்காலிகளும் சிறிய மேசையும் போடப்பட்டிருந்தன. ஒரு பக்கத்தில் பெரிய ஊஞ்சலும் இருந்தது. சிறுவயதிலிருந்தே அந்த ஊஞ்சலில் அமர்ந்து நேரம் கழிப்பது கீர்த்தனாவுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

அவளை ஊஞ்சலில் அமர வைத்த சூர்யதேவ், அது மெதுவாக ஆடும்படி சிறிது தள்ளிவிட்டான். பிறகு அருகிலிருந்த நாற்காலியை இழுத்து அவளுக்கு எதிராக அமர்ந்தான்.

“இப்ப சொல்லு.”

கீர்த்தனா தலைகுனிந்தபடியே இருந்தாள்.

“அத்தான்கிட்ட சொல்லும்மா. தூக்க மாத்திரை சாப்பிடுற அளவுக்கு என்ன பிரச்சனை? அம்மா ஏதாவது திட்டினாங்களா? மாமாவோ அத்தையோ, சின்ன மாமாவோ ஏதாவது சொன்னாங்களா? என்ன நடந்தது?”

அவனுடைய அக்கறையான குரலைக் கேட்டதும் அதுவரை கீர்த்தனா அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை உடைந்தது. முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள்.

“முதல்ல அழுகையை நிறுத்து. நடந்தது என்னன்னு சொல்லு. நீ சொன்னாதான் என்னால புரிஞ்சுக்க முடியும்.”

பலமுறை பேச முயன்று தோற்றவள், இறுதியாகத் தயக்கத்துடன் ஆரம்பித்தாள்.

சூர்யதேவ் சென்னைக்குச் சென்றிருந்தபோது சர்வேஷ் நண்பர்களை அழைத்துப் பார்ட்டி வைக்கத் திட்டமிட்டது, தன்னையும் அங்கு வரச் சொன்னது, அவன் அழைத்ததால் தானும் சென்றது என்று ஒவ்வொன்றாகக் கூறினாள்.

“நான் போயிருக்கவே கூடாது அத்தான். அவங்க குடிக்கச் சொன்னப்பவும் வேண்டாம்னுதான் சொன்னேன். ஆனா எல்லாரும் சேர்ந்து வற்புறுத்தினாங்க. ஒரு கிளாஸ்தானேன்னு ஆரம்பிச்சு… நானும் குடிச்சிட்டேன்.”

அவள் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் குற்றவுணர்வு இருந்தது.

“அதுக்கப்புறம் சர்வேஷுக்கும் ஹரிணிக்கும் சண்டை வந்துச்சு. ஹரிணி அவரை அடிச்சிட்டு அங்கிருந்து போயிட்டா. எல்லாரும் கிளம்பிப் போனாங்க. அவர் மட்டும் ரூம்ல தனியா இருந்தார்.”

அடுத்ததைச் சொல்ல முடியாமல் கீர்த்தனா மீண்டும் அழுதாள்.

“அப்புறம் என்ன நடந்தது?” என்று சூர்யதேவ் கேட்டான்.

“அவர் பாவமா இருந்தாருன்னு நினைச்சேன். நான் அவரைப் பார்க்க ரூமுக்குப் போனேன். அவரும் நிறையக் குடிச்சிருந்தார். நானும் நிதானத்துல இல்ல. அவர் என்னை அணைச்சுக்கிட்டார். நான்… நான் அதை அவரோட காதல்னு நினைச்சிட்டேன்.”

அவள் குரல் உடைந்தது.

“சின்ன வயசுல இருந்தே எனக்குச் சர்வேஷ் அத்தான்மேல விருப்பம் இருந்துச்சு. அதை யார்கிட்டயும் சொன்னதில்ல. அன்னைக்கு அவர் என்னைத் தேடுறார்னு நினைச்சு… நான் விலகிப் போகல.”

அவளால் அதற்குமேல் சொல்ல முடியவில்லை. இருந்தாலும் நடந்ததை முழுமையாகக் கூற வேண்டும் என்பதற்காகத் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டாள்.

“அடுத்த நாள் காலையில கண் விழிச்சப்போ நான் அவரோட அறையில, அவருடைய படுக்கையில இருந்தேன். அவர் அங்க இல்ல. ஒரு வார்த்தைகூட சொல்லாம போயிட்டார்.”

அழுதபடி சூர்யதேவின் கையைப் பிடித்தாள்.

“அன்னைக்கு நான் என்னையே இழந்துட்டேன் அத்தான்.”

சூர்யதேவின் முகம் இறுகியது.

“சர்வேஷா?”

கீர்த்தனா தலையசைத்தாள்.

“அவன்தான் இதற்குக் காரணமா?”

“அவர் மட்டுமே காரணம்னு என்னால சொல்ல முடியாது அத்தான். அவரும் குடிச்சிருந்தார். ஹரிணி சண்டை போட்டுட்டுப் போனதால அவர் மனசு உடைஞ்சு இருந்தார். நான்தான் அவரைப் பார்க்க ரூமுக்குப் போனேன். எனக்குச் சின்ன வயசிலிருந்தே அவர்மேல விருப்பம் இருந்ததால, அன்னைக்கு நடந்ததை நானும் தடுக்கல.”

சில நொடிகள் அவள் பேசவில்லை. சூர்யதேவின் கையைப் பிடித்திருந்த அவளுடைய விரல்கள் நடுங்கின.

“இப்ப அதோட பலனா… என் வயித்துல அவரோட வாரிசு வளருது அத்தான்.”

சூர்யதேவின் முகம் சட்டென்று மாறியது.

“என்ன சொல்ற?”

“நான் கர்ப்பமா இருக்கேன் அத்தான்.”

அவன் வேகமாக எழுந்தான். அருகிலிருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலியைத் தூக்கி ஆத்திரத்துடன் தூரமாக வீசியெறிந்தான். நாற்காலி தரையில் விழுந்த சத்தம் மொட்டை மாடியின் அமைதியைக் கிழித்தது.

இவ்வளவு நேரம் அமைதியாகப் பேசியவன் திடீரென்று மாறியதைப் பார்த்து கீர்த்தனா பயத்தில் எழுந்தாள்.

“அத்தான்!”

“என்ன கீர்த்தனா சொல்லிக்கிட்டு இருக்க? இவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை எப்படி இத்தனை நாள் மறைச்ச?”

அவன் குரலில் இருந்த கோபத்தைக் கண்டு அவள் மேலும் அழுதாள்.

“பயமா இருந்துச்சு அத்தான்.”

“அன்னைக்கு நடந்த ரெண்டு நாளுக்குள்ள என்கிட்ட சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதானே? அப்பவே சொல்லியிருந்தா, நான் எல்லாத்தையும் பார்த்திருப்பேன். சர்வேஷை உன் முன்னாடி நிறுத்திக் கேள்வி கேட்டிருப்பேன். தேவைப்பட்டிருந்தா அவனுக்கே உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிருப்பேன்.”

“அவர் ஹரிணியைக் காதலிச்சார் அத்தான்.”

“அதை அப்புறம் பார்த்திருக்கலாம். ஏதாவது ஒரு தீர்வு கிடைத்திருக்கும். ஆனா இப்ப எல்லாமே மாறிடுச்சு. அவனுக்குக் கல்யாணமாகி, அவனுக்குன்னு ஒரு குடும்பம் வந்துடுச்சு. இப்ப இந்தப் பிரச்சனையை எப்படித் தீர்க்கிறதுன்னு யோசிக்க வேண்டிய நிலைமைக்கு வந்து நிற்கிறோம்.”

“என்னாலதான் எல்லாமே நடந்துச்சு அத்தான்.”

“நீ மட்டும் தப்பு செய்ததாகச் சொல்லாதே. நீ அவன் அத்தை மகள். ஒரே வீட்டுல வளர்ந்த பொண்ணு. போதையில் என்ன நடந்திருந்தாலும், அதற்குப் பிறகு உன்கிட்ட பேசியிருக்கணும். வீட்டில் பெரியவர்களிடம் சொல்லியிருக்கணும். ஒன்றுமே நடக்காத மாதிரி உன்னை விட்டுட்டு போய், இன்னொருத்தியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்தது அவன் செய்த பெரிய தப்பு.”

கீர்த்தனா பேசாமல் அழுதாள்.

“இதுக்குத் தீர்வு தூக்க மாத்திரை சாப்பிடுறதா? நீ செத்துட்டா எல்லாமே சரியாயிடுமா?”

“வீட்டுல தெரிஞ்சா எல்லாருக்கும் பிரச்சனை வரும் அத்தான். குடும்பமே உடைஞ்சிடும். என்னால அதை எதிர்கொள்ள முடியாது.”

“வாழ்க்கை எப்பவும் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம சீராகப் போகாது. ஒரு தப்பு நடந்துபோச்சுன்னா அதை எப்படிச் சரி பண்றதுன்னுதான் பார்க்கணும். உடனே செத்துப் போறதுதான் முடிவுன்னு நினைக்கக் கூடாது.”

அவன் அவள் வயிற்றைப் பார்த்தான்.

“உன் வயித்துல வளர்றது நம்ம குடும்பத்து வாரிசு. நடந்த எந்தத் தவறுக்கும் அந்தக் குழந்தை காரணம் இல்லை. இந்த உலகத்தைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாத ஒரு பிஞ்சு உயிரை உன்னோடு சேர்த்து அழிக்க உனக்கு எப்படி மனசு வந்தது?”

“எனக்கு வேற வழி தெரியல அத்தான்.”

“இனிமே அப்படி நினைக்காதே. அத்தான்கிட்ட சொல்லிட்ட இல்லையா? இனிமே எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன். நீ கவலைப்படாதே.”

அவள் கையைப் பிடித்து அறைக்குக் கூட்டிச் சென்றான்.

“போய்ப் படு. தேவையில்லாத வேற எந்த முடிவும் எடுக்கக் கூடாது. நீ உங்க அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே மகள். மாமாவுக்கும் அத்தைக்கும், இந்தக் குடும்பத்துக்கும் நீ முக்கியமானவள். உனக்கு ஏதாவது நடந்தா இங்க யாராலும் அதைத் தாங்க முடியாது.”

கீர்த்தனா படுக்கையில் அமர்ந்தபடியே அவனைப் பார்த்தாள்.

“அத்தான், இந்தக் குழந்தையை என்னால சுமக்க முடியாது. இதை அழிச்சிடலாம்னு நினைக்கிறேன். இல்லனா வேற என்ன செய்வது?”

சூர்யதேவ் சில நொடிகள் பதில் சொல்லாமல் நின்றான்.

“அதைப் பற்றி நாளைக்குப் பேசலாம். இப்ப நீ எந்த முடிவும் எடுக்காதே. நான் யோசிச்சு ஒரு வழி சொல்றேன்.”

அவளைப் படுக்கச் சொல்லிவிட்டு அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

மீண்டும் மொட்டை மாடிக்குச் சென்ற சூர்யதேவ், நீண்ட நேரம் தனியாக நின்றிருந்தான். மனதில் தாங்க முடியாத அழுத்தம் ஏற்பட்டால் மட்டுமே அவன் எப்போதாவது சிகரெட்டைத் தொடுவான். அன்றிரவு ஒன்றைப் பற்றவைத்தபடி இருளில் நின்றான்.

சர்வேஷ் செய்தது, கீர்த்தனாவின் கர்ப்பம், குடும்பத்திற்கு உண்மை தெரிந்தால் ஏற்படப்போகும் பிரச்சனை, இன்னும் பிறக்காத குழந்தையின் எதிர்காலம்—ஒவ்வொன்றாக யோசித்தான்.

கீர்த்தனாவைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

குழந்தையையும் காப்பாற்ற வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் குடும்பமும் உடைந்துவிடக் கூடாது.

நீண்ட நேர சிந்தனைக்குப் பிறகு அவன் மனதில் ஒரு முடிவு உருவானது.

கையிலிருந்த சிகரெட்டை அணைத்துவிட்டு கீழே வந்தான். தன்னுடைய அறைக்குச் செல்வதற்கு முன்பு கீர்த்தனாவின் அறைக் கதவை மெதுவாகத் திறந்து பார்த்தான்.

அவள் இன்னும் உறங்கவில்லை. படுக்கையில் குப்புறப் படுத்து அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

கதவு திறந்த சத்தத்தில் திரும்பிப் பார்த்தவள் அவசரமாக எழுந்து அமர்ந்தாள்.

“என்ன அத்தான்?”

“ஒண்ணுமில்ல. தூங்கிட்டியான்னு பார்க்க வந்தேன்.”

“தூக்கம் வரல.”

“எதையும் யோசிக்காதே. காலையில பேசலாம்.”

கதவைச் சாத்திவிட்டு வெளியே வந்த சூர்யதேவ், தனது அறைக்குள் சென்றான்.