அத்தியாயம் 8

சூர்யதேவின் முடிவை எதிர்பார்க்காத குடும்பத்தினரின் பார்வை கீர்த்தனாவை நோக்கித் திரும்பியது.

அவளால் யாருடைய முகத்தையும் நிமிர்ந்து பார்க்க முடியவில்லை. குழந்தையைப் பற்றி ஒரு தீர்வு சொல்வான் என்று எதிர்பார்த்தவளுக்கு, திருமணமே அவன் முடிவாக இருக்கும் என்று தோன்றியதே இல்லை.

அவளுடைய அதிர்ச்சியைப் புரிந்துகொண்ட சூர்யதேவ் எழுந்து நின்றான்.

“இது யாருக்கும் கட்டாயம் கிடையாது. நான் என்னோட விருப்பத்தைச் சொல்லிட்டேன். அதுக்கு மேல கீர்த்தனாவும், மாமாவும், அத்தையும் கலந்து பேசி முடிவு பண்ணுங்க.”

அவன் கணேஷமூர்த்தியையும் சவுந்தர்யாவையும் பார்த்தான்.

“ஆனா நாளைக்குள்ள எனக்கு ஒரு பதில் சொல்லிடுங்க.”

கணேஷமூர்த்தி அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தார்.

“என்ன தேவ், ஒரே நாள்ல முடிவு சொல்லச் சொல்ற?”

“ஆமா மாமா. எனக்கு முப்பத்தொரு வயசாயிடுச்சு. இதுக்கு மேலயும் கல்யாணத்தைத் தள்ளிப் போட வேண்டாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். அம்மாவும் இதைப் பற்றி ரொம்ப வருத்தப்பட்டுப் பேசினாங்க. அதனால கல்யாணத்தை உடனே முடிக்கணும்னு நினைக்கிறேன்.”

காயத்ரியின் பார்வை மகனுடைய முகத்திலேயே நிலைத்திருந்தது.

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் கீர்த்தனாவைத் திருமணம் செய்துகொள்ளுமாறு அவரே கேட்டிருந்தார். அப்போது வயது வித்தியாசத்தைக் காரணம் காட்டி உறுதியாக மறுத்தவன், இப்போது திடீரென்று அவளையே திருமணம் செய்ய விரும்புவதாகக் கூறுகிறான்.

சூர்யதேவ் தொடர்ந்து பேசினான்.

“அடுத்து வர்ற முகூர்த்தத்துலேயே கல்யாணத்தை முடிச்சிடலாம். இன்னும் பத்து, பதினைந்து நாள்ல நல்ல நாள் இருந்தா எனக்குச் சந்தோஷம்தான். நிச்சயதார்த்தம், கல்யாணம்னு எந்த முறையையும் விட வேண்டாம். எல்லாத்தையும் சரியாகச் செய்யலாம். ஆனால் தேவையில்லாம மாதக்கணக்கில் தள்ளிப் போட வேண்டாம்.”

அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் அவனை வித்தியாசமாகப் பார்த்தனர்.

தொழில் விஷயமாக இருந்தாலும் குடும்ப விஷயமாக இருந்தாலும், சூர்யதேவ் எந்த முடிவையும் அவசரமாக எடுக்க மாட்டான். ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் நிதானமாக யோசித்து, அதன் விளைவுகளைப் பார்த்த பிறகே செயல்படுவான். அப்படிப்பட்டவன் திருமணத்தைப் பத்து, பதினைந்து நாட்களுக்குள் முடிக்க வேண்டும் என்று கூறுவது அனைவருக்குமே ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது.

“சரி. எல்லாரும் சாப்பிட்டாச்சுல்ல? போய்ப் படுங்க. மீதியை நாளைக்குப் பேசிக்கலாம்,” என்று கூறிவிட்டு சூர்யதேவ் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்றான்.

கீர்த்தனாவும் அவளுடைய பெற்றோரும் அவரவர் அறைக்குச் சென்றனர்.

அன்றிரவு கீர்த்தனாவுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.

‘நான் கீர்த்தனாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன்.’

சூர்யதேவின் வார்த்தைகள் அவளுடைய காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.

எதற்காக அத்தான் இந்த முடிவை எடுத்தார்?

தன்னுடைய கர்ப்பத்தை மறைப்பதற்காகவா?

குழந்தையைக் காப்பாற்றுவதற்காகவா?

அல்லது குடும்பத்தின் உறவுகள் உடைந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவா?

இதில் அவனுடைய வாழ்க்கை என்ன ஆகும்?

அடுத்த நாள் வழக்கம்போல அனைவருடைய வேலைகளும் தொடங்கின. சூர்யதேவ் காலையிலேயே வேலைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டான்.

சவுந்தர்யாவும் கணேஷமூர்த்தியும் மகளிடம் பேசுவதற்காக அவளுடைய அறைக்கு வந்தனர்.

“கீர்த்தனா, தேவ் சொன்னதைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிற?” என்று கணேஷமூர்த்தி கேட்டார்.

அவள் பதில் சொல்லாமல் தலைகுனிந்தாள்.

சவுந்தர்யா மகளின் அருகில் அமர்ந்தார்.

“உனக்குச் சம்மதம் இல்லனா யாரும் கட்டாயப்படுத்த மாட்டாங்கம்மா. தேவ் நல்ல பையன். உன்னை நல்லபடியா பார்த்துப்பான் என்பதுல எங்களுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்ல. ஆனா வாழ்க்கை முழுக்க அவன்கூட வாழ வேண்டியது நீதான். அதனால உன்னுடைய விருப்பம்தான் முக்கியம்.”

“என்ன செய்யறதுன்னு எனக்குத் தெரியலம்மா. கொஞ்சம் யோசிச்சுச் சொல்றேன்.”

“சரி. நிதானமா யோசிச்சுச் சொல்லு.”

பெற்றோர் வெளியே சென்ற பிறகு கீர்த்தனா தனியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

நாம் ஏற்கெனவே சர்வேஷிடம் நம்மையே இழந்துவிட்டோம். அவனுடைய குழந்தை வேறு நம்முடைய வயிற்றில் வளர்கிறது. இந்த உண்மை தெரிந்த பிறகும் அத்தான் எப்படி நம்மைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ள முடிவு செய்தார்?

அந்தக் குழந்தையைக் கலைக்கச் சொல்வார் அல்லது வேறு ஏதாவது வழி கூறுவார் என்றுதான் அவள் நினைத்திருந்தாள். அதற்குப் பதிலாக அவளையும் குழந்தையையும் தன்னுடைய பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும் முடிவை அவன் எடுத்திருந்தான்.

ஆனால் அது அவனுக்கு நியாயமா?

அவனுடைய வாழ்க்கையைத் தன்னுடைய தவறுக்குப் பலியாக்குவது சரியா?

அன்று முழுவதும் இந்தக் கேள்விகளுக்குள் சிக்கித் தவித்தாள்.

மாலை நேரத்தில் குடும்பத்தினர் அனைவரும் தங்களுடைய வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினர். இரவு உணவு வழக்கம்போலப் பரிமாறப்பட்டது.

சூர்யதேவ் திருமணத்தைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. அனைவரும் அமைதியாகச் சாப்பிட்டாலும், அவர்களுடைய பார்வை அவனுக்கும் கீர்த்தனாவுக்கும் இடையே மாறிக்கொண்டே இருந்தது.

சாப்பிட்டு முடித்து கைகளைக் கழுவிய சூர்யதேவ், “எல்லாரும் ஹாலுக்கு வாங்க. பேசலாம்,” என்றான்.

அனைவரும் வரவேற்பறைக்குச் சென்று சோபாக்களில் அமர்ந்தனர். கீர்த்தனா சவுந்தர்யாவின் அருகில் தலைகுனிந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

சூர்யதேவ் நேராகக் கணேஷமூர்த்தியைப் பார்த்தான்.

“மாமா, என்ன முடிவு பண்ணியிருக்கீங்க?”

கணேஷமூர்த்தி உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை.

“கீர்த்தனாகிட்ட கேட்டுப் பார்த்தோம் தேவ். அவ எதுவும் பதில் சொல்லல. யோசிச்சுச் சொல்றேன்னு சொல்லியிருக்கா.”

சூர்யதேவின் பார்வை சவுந்தர்யாவிடம் திரும்பியது.

“அத்தை, நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்க?”

“எனக்கு முழுச் சம்மதம்தான். நம்ம வீட்டுக்குள்ளேயே வளர்ந்த நீ என் பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொல்றது எனக்குச் சந்தோஷம். ஆனா கடைசி முடிவைக் கீர்த்தனாதான் சொல்லணும்.”

சூர்யதேவ் கீர்த்தனாவைப் பார்த்தான்.

அவள் இன்னும் தலைகுனிந்தபடியே இருந்தாள்.

அவன் பார்வை தன்னை விட்டு விலகவில்லை என்பதை உணர்ந்த கீர்த்தனா தலைநிமிர்ந்தாள். சூர்யதேவின் கண்களைச் சந்தித்தபோது அவள் மனதில் அந்த இரவு அவன் கொடுத்த வாக்குறுதி நினைவுக்கு வந்தது.

‘எதுவாக இருந்தாலும் அத்தான் பார்த்துக்கிறேன்.’

“எனக்கு… எனக்கு…”

குரல் திக்கியது.

“தயங்காம சொல்லும்மா,” என்றார் கணேஷமூர்த்தி.

கீர்த்தனா தன்னுடைய கைகளை இறுக்கமாகப் பிணைத்துக்கொண்டாள்.

“எனக்கு இந்தக் கல்யாணத்துக்குச் சம்மதம். நான் அத்தானைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்.”

அவள் கூறியதும் அனைவருடைய முகத்திலும் மகிழ்ச்சி தோன்றியது.

சூர்யதேவின் உதடுகளில் மட்டும் மெலிதான புன்னகை மலர்ந்தது.

“சரி. அப்ப மேற்கொண்டு நடக்க வேண்டியதைப் பாருங்க. எந்தச் சடங்கிலும் குறை இருக்கக் கூடாது. எல்லாத்தையும் முறையாகச் செய்யணும். அதே நேரம் அடுத்து வர்ற நல்ல முகூர்த்தம் பத்து அல்லது பதினைந்து நாளுக்குள் இருந்தா, அதுலேயே கல்யாணத்தை முடிச்சிடலாம்.”

“முதல்ல நல்ல நாளைப் பார்க்கச் சொல்லுவோம்,” என்றார் சோமசுந்தரன்.

அடுத்த நாளிலிருந்தே திருமண வேலைகள் தொடங்கின.

சர்வேஷுக்கும் ஹரிணிக்கும் தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. ராஜசேகரன் மகனுக்கு அழைத்து விஷயத்தைச் சொன்னார்.

“தேவுக்கும் கீர்த்தனாவுக்கும் கல்யாணம் பேசி முடிச்சிருக்கோம்.”

மறுமுனையில் சில நொடிகள் பதில் இல்லை.

“சர்வேஷ், கேக்குதா?”

“கேக்குதுப்பா.”

“என்னப்பா எதுவும் சொல்ல மாட்டேங்கிற?”

“அப்படியா?” என்று மட்டும் அதிர்ச்சியுடன் கேட்டான்.

“ஆமா. கீர்த்தனாவுக்கும் சம்மதம். சீக்கிரமாவே கல்யாணத்தை முடிக்கணும்னு தேவ் சொல்றான்.”

சர்வேஷால் உடனடியாக வேறு எதுவும் பேச முடியவில்லை.

அழைப்பு முடிந்த பிறகு அருகிலிருந்த ஹரிணியிடம் விஷயத்தைச் சொன்னான்.

“எங்க வீட்டுல அண்ணனுக்கும் கீர்த்தனாவுக்கும் கல்யாணம் பேசிருக்காங்களாம்.”

“அப்படியா? இது நல்ல விஷயம்தானே,” என்றாள் ஹரிணி. “உங்க குடும்பப் பொண்ணு உங்க அண்ணனையே கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது எல்லாருக்கும் சந்தோஷமான விஷயம்தான். நீ ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க?”

“ஒண்ணுமில்ல. எதிர்பார்க்கல. அதான்.”

சர்வேஷ் அதற்குமேல் எதுவும் சொல்லவில்லை.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு சூர்யதேவும் ராஜசேகரனும் மஹிந்திரா தார் வாகனத்தில் தேயிலைத் தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். செடிகளில் புதிதாக வந்திருந்த இளந்தளிர்கள், பறிக்கப்பட்ட இலைகளின் தரம், தொழிலாளர்களின் வேலை என ஒவ்வொன்றையும் சூர்யதேவ் கவனித்தான்.

பறிக்கத் தயாராக இருந்த செடியொன்றின் அருகே வாகனத்தை நிறுத்தி இறங்கினான். இரண்டு இலைகளும் ஒரு மொட்டும் சரியான முறையில் பறிக்கப்படுகிறதா என்பதை மேற்பார்வையாளரிடம் கேட்டறிந்தான். மழையால் சில பகுதிகளில் மண் அதிகமாக ஈரமாக இருந்ததால் வடிகால் பாதைகளைச் சரிசெய்யுமாறும் கூறினான்.

அப்போது ராஜசேகரன் சர்வேஷைப் பற்றிப் பேசினார்.

“தேவ், சர்வேஷ்கிட்ட நிச்சயதார்த்தத்துக்கு வரச் சொன்னேன். அவனால இப்ப வர முடியாதாம்.”

சூர்யதேவின் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

“என்ன காரணம் சொல்றான்?”

“படிப்பு முக்கியமா இருக்காம். இப்ப லீவு கிடைக்காதாம். நிச்சயதார்த்தத்துக்கும் மற்ற நிகழ்ச்சிகளுக்கும் வர முடியாதுன்னு சொல்லிட்டான். கல்யாணத்தன்னைக்குக் காலையிலாவது வரப் பார்க்கிறேன்னு சொல்றான்.”

சூர்யதேவ் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றான்.

“சரி சித்தப்பா. அவனை எதுக்கும் கட்டாயப்படுத்த வேண்டாம். எப்ப வர முடியுதோ அப்ப வரட்டும்.”

அதன்பிறகு மீண்டும் தொழில் தொடர்பான விஷயங்களில் கவனத்தைச் செலுத்தினான்.

நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்து நிச்சயதார்த்த நாளும் வந்தது.

நெருங்கிய உறவினர்கள், குடும்ப நண்பர்கள், தேயிலைத் தொழிலுடன் தொடர்புடைய முக்கியமானவர்கள் என அந்த மாளிகையே விருந்தினர்களால் நிறைந்திருந்தது. மலர்களாலும் விளக்குகளாலும் வரவேற்பறை அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

சூர்யதேவுக்கு அருகில் கீர்த்தனா அமர்ந்திருந்தாள். அவன் வழக்கம்போல இயல்பாக இருந்தான். ஆனால் கீர்த்தனாவின் மனம் மட்டும் அமைதியின்றித் தவித்தது.

குடும்பத்தின் மூத்தவர் நிச்சயதார்த்தப் பத்திரிகையை எடுத்துப் படித்தார்.

“திருவாளர் சோமசுந்தரன்–காயத்ரி தம்பதியரின் மகன் சூர்யதேவுக்கும், திருவாளர் கணேஷமூர்த்தி–சவுந்தர்யா தம்பதியரின் மகள் கீர்த்தனாவுக்கும், தை மாதம் எட்டாம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை ஏழு மணி முதல் எட்டரை மணிக்குள் நடைபெறும் சுபமுகூர்த்தத்தில் திருமணம் நடத்துவதென இரு வீட்டாராலும் நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளது.”

பத்திரிகை வாசித்து முடிக்கப்பட்டதும் சோமசுந்தரனும் கணேஷமூர்த்தியும் சந்தனம், குங்குமம், பழங்கள், இனிப்புகள் வைக்கப்பட்டிருந்த நிச்சயதார்த்தத் தட்டுகளை மாற்றிக்கொண்டனர்.

சூர்யதேவும் கீர்த்தனாவும் மோதிரங்களை மாற்றிக்கொண்டபோது சுற்றியிருந்தவர்கள் கைத்தட்டி வாழ்த்தினர்.

ஒரே குடும்பம் திருமண உறவால் இன்னும் நெருக்கமாக இணையப்போவதை நினைத்து அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் இருந்தனர்.

கீர்த்தனா மட்டும் விரலில் அணிவிக்கப்பட்ட மோதிரத்தைப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளுடைய வாழ்க்கை எந்தத் திசையில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது என்பது இன்னும் அவளுக்குப் புரியவில்லை.