அத்தியாயம் 9

நிச்சயதார்த்தம் முடிந்த பிறகு திருமண வேலைகள் இன்னும் வேகம் பிடித்தன.

வீட்டில் அனைவரும் பத்திரிகை கொடுப்பது, உறவினர்களை அழைப்பது, மண்டப அலங்காரம், உணவு ஏற்பாடு என ஒவ்வொரு வேலையிலும் பரபரப்பாக இருந்தனர்.

சூர்யதேவ் மட்டும் வழக்கம்போலத் தனது தொழிலையும் திருமண ஏற்பாடுகளையும் ஒரே நேரத்தில் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனிடம் எந்தப் பதற்றமும் தெரியவில்லை.

கீர்த்தனாவால் மட்டும் அவனைப்போல் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை.

தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று பலமுறை சூர்யதேவிடம் முயன்றாள்.

“அத்தான், உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.”

“இப்ப ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்கு கீர்த்தனா. திரும்பி வந்ததும் பேசலாம்.”

ஆனால் திரும்பி வந்த பிறகும் திருமண ஏற்பாடுகள் தொடர்பாக யாராவது அவனுடன் இருந்தனர். மீண்டும் அழைத்தபோது கூட்டத்தில் இருப்பதாகக் கூறி அழைப்பை முடித்தான்.

அவளை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறானா அல்லது உண்மையிலேயே வேலைப்பளுவில் இருக்கிறானா என்பது அவளுக்குப் புரியவில்லை.

தனக்காக அவன் இந்தத் திருமணத்தை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டான். ஆனால் திருமணத்திற்குப் பிறகு அவர்களுடைய வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? தன்னுடைய வயிற்றில் வளரும் குழந்தையை அவன் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்வானா? குடும்பத்தினரிடம் எப்போது உண்மையைச் சொல்லப் போகிறான்?

எந்தக் கேள்விக்கும் பதில் கிடைக்காமல் கீர்த்தனா தவித்தாள்.

திருமணத்திற்கு ஒரு வாரம் மட்டுமே இருந்தபோது, அனைவரும் கோயம்புத்தூருக்குச் சென்று ஆடைகள் வாங்க முடிவு செய்தனர்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் காலையிலேயே இரண்டு கார்களில் புறப்பட்டனர். கோயம்புத்தூரிலிருந்த பெரிய ஜவுளிக்கடைக்குச் சென்றதும் ஊழியர்கள் அவர்களைத் திருமணப் பிரிவுக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

முதலில் சூர்யதேவுக்கான ஆடைகள் தேர்வு செய்யப்பட்டன.

முகூர்த்தத்திற்காகத் தங்க நிறக் கரையுடன் கூடிய வெண்பட்டு வேட்டியும் அதற்குப் பொருத்தமான பட்டுச் சட்டையும் எடுக்கப்பட்டது. வரவேற்பு நிகழ்ச்சிக்காக ஆழ்ந்த நீல நிறக் கோட் சூட்டை காயத்ரி தேர்வு செய்தார். மேலும் இரண்டு கால்சட்டைகள், சில சட்டைகள், திருமணத்திற்குப் பிறகு அணிவதற்கான மற்ற ஆடைகளையும் வாங்கினர்.

“எனக்கு இவ்வளவு எதுக்கு?” என்று சூர்யதேவ் கேட்டான்.

“ஒரே மகனுக்குக் கல்யாணம் பண்றேன். இப்ப வாங்காம வேற எப்ப வாங்கப் போறேன்?” என்று காயத்ரி அவனுடைய மறுப்பைக் கேட்கவில்லை.

அடுத்ததாக கீர்த்தனாவுக்கான சேலைகளைப் பார்க்கச் சென்றனர்.

முகூர்த்தத்திற்கு அரக்கு சிவப்பு நிறத்தில், தங்க சரிகை வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த காஞ்சிபுரம் பட்டுச் சேலை தேர்வு செய்யப்பட்டது. நிச்சயதார்த்தத்திற்குப் பிறகான குடும்பச் சடங்குகளுக்காக மரகதப் பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையும், திருமண வரவேற்புக்காக அழகான அலங்கார உடையும், சாந்தி முகூர்த்தத்திற்காக மென்மையான நிறத்தில் மற்றொரு பட்டுச் சேலையும் எடுத்தனர்.

காயத்ரியும் சவுந்தர்யாவும் ஒவ்வொரு உடையையும் கீர்த்தனாவிடம் வைத்துப் பார்த்து மகிழ்ச்சியுடன் தேர்வு செய்தனர்.

“இந்த அரக்கு நிறம் அவளுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு,” என்றார் காயத்ரி.

“முகூர்த்தத்துக்கு இதையே வச்சுக்கலாம்,” என்று சவுந்தர்யாவும் கூறினார்.

கீர்த்தனா அவர்கள் சொன்னதற்கெல்லாம் அமைதியாகத் தலையசைத்தாள்.

அவளுடைய விருப்பத்தைக் கேட்டு சூர்யதேவ் மட்டும் ஒரு முறை கேட்டான்.

“உனக்கு இந்தச் சேலை பிடிச்சிருக்கா?”

அவன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்காமல், “பிடிச்சிருக்கு அத்தான்,” என்றாள்.

உடைகள் வாங்கிய பிறகு திருமண நகைகள், காலணிகள் மற்றும் தேவையான மற்ற பொருட்களையும் வாங்கினர். வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கும் புதிய ஆடைகள் தேர்வு செய்யப்பட்டன.

நாள் முழுவதும் கடைகளுக்குச் சென்று அனைத்தையும் வாங்கி முடித்து ஊட்டிக்குத் திரும்பும்போது இரவு நேரமாகியிருந்தது. காரின் பின்பக்க இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த கீர்த்தனா, பைகளில் நிறைந்திருந்த திருமண ஆடைகளைப் பார்த்தாள்.

ஒவ்வொரு பொருளும் திருமணம் நெருங்கிவிட்டதை நினைவூட்டியது.

நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன.

இறுதியாகத் திருமண நாளும் வந்தது.

அதிகாலை முதலே மாளிகை முழுவதும் நாதஸ்வர இசை ஒலித்தது. வாசலில் வாழைமரங்களும் மாவிலைத் தோரணங்களும் கட்டப்பட்டிருந்தன. மலர் மாலைகளாலும் விளக்குகளாலும் திருமண மேடை அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

உறவினர்களும் குடும்ப நண்பர்களும் முதல்நாள் இரவே வந்து தங்கியிருந்ததால், அதிகாலை நான்கு மணியிலிருந்தே வீடு முழுவதும் பரபரப்பாக இருந்தது.

சர்வேஷும் ஹரிணியும் காலை ஐந்து மணியளவில்தான் மாளிகைக்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

காரிலிருந்து இறங்கிய சர்வேஷின் பார்வை அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த வீட்டைச் சுற்றியது. அண்ணனுக்கும் கீர்த்தனாவுக்கும் திருமணம் நடைபெறப்போகிறது என்ற உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள அவனுக்கு இன்னும் நேரம் தேவைப்பட்டதுபோல் இருந்தது.

ஹரிணி மட்டும் அனைவரிடமும் இயல்பாகப் பேசினாள்.

“நேரத்துக்கு வந்துட்டீங்களா?” என்று ராஜசேகரன் கேட்டார்.

“ஆமாப்பா. கிளம்புறதுக்குக் கொஞ்சம் லேட் ஆயிடுச்சு,” என்றான் சர்வேஷ்.

“போய் சீக்கிரம் தயாராகி வாங்க. மாப்பிள்ளை அழைப்பு ஆரம்பிக்கப் போகுது.”

அதன்பிறகு திருமணச் சடங்குகள் ஒவ்வொன்றாகத் தொடங்கின.

குடும்பத்தினர் சூர்யதேவை மாப்பிள்ளையாக அழைத்து வந்தனர். பெண்கள் ஆரத்தி எடுத்தனர். நாதஸ்வரமும் தவிலும் முழங்க, உறவினர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.

மறுபுறம் கீர்த்தனாவுக்குப் பெண் அழைப்பு நடைபெற்றது. காயத்ரியும் சவுந்தர்யாவும் அவளுக்கு நலங்கு வைத்து, திருமண மேடைக்கு அழைத்து வரத் தயாராக்கினர்.

மணமக்களுக்கு மாலை மாற்றும் நிகழ்ச்சி நடந்தது. உறவினர்கள் இருவரையும் தூக்க முயன்று சிரிப்பும் உற்சாகமும் ஏற்படுத்தினர். சூர்யதேவின் முகத்தில் மெதுவான புன்னகை இருந்தது. கீர்த்தனாவும் சுற்றியிருந்தவர்களுக்காகப் புன்னகைக்க முயன்றாள்.

ஊஞ்சல் சடங்கில் இருவரும் அருகருகே அமர வைக்கப்பட்டனர். பெண்கள் பாரம்பரியப் பாடல்களைப் பாடியபடி பாலும் வாழைப்பழமும் கொடுத்தனர். அவர்களைச் சுற்றி அரிசி உருண்டைகள் சுற்றப்பட்டு திருஷ்டி கழிக்கப்பட்டது.

ஒவ்வொரு சடங்கும் எந்தக் குறையும் இல்லாமல் முறையாக நடந்தது.

முகூர்த்த நேரம் நெருங்கியதும் சூர்யதேவ் பட்டுவேட்டியும் பட்டுச் சட்டையும் அணிந்து மணமேடைக்கு வந்தான். தங்கக் கரை கொண்ட வெண்பட்டு வேட்டி அவனுடைய கம்பீரமான தோற்றத்திற்குப் பொருத்தமாக இருந்தது. கழுத்தில் அணிந்திருந்த மாலையுடன், மணமகனுக்குரிய பொலிவில் அவன் அமர்ந்திருந்தான்.

முகூர்த்த நேரம் தொடங்கியதும் ஐயர், “பெண்ணை அழைச்சிட்டு வாங்கோ,” என்றார்.

அரக்கு நிறக் காஞ்சிபுரம் பட்டுச் சேலையில் கீர்த்தனா அழைத்து வரப்பட்டாள். தங்க நகைகளும் மல்லிகைப் பூக்களும் அவளை மணப்பெண்ணுக்குரிய அழகில் காட்டின. ஆனால் அவளுடைய உள்ளத்தில் மட்டும் எண்ணற்ற உணர்ச்சிகள் மோதிக்கொண்டிருந்தன.

சர்வேஷுடன் ஏற்பட்ட அந்த இரவு, கர்ப்பம் தெரிந்தபோது ஏற்பட்ட பயம், உயிரை முடித்துக்கொள்ள முயன்ற தருணம், சூர்யதேவ் கொடுத்த வாக்குறுதி—அனைத்தும் நினைவுக்கு வந்தன.

கீர்த்தனா சூர்யதேவின் அருகில் அமர்ந்தாள்.

ஐயர் மந்திரங்களைச் சொல்லி ஹோமத்தில் நெய் ஊற்றினார். இருவருடைய பெற்றோரும் தேவையான சடங்குகளைச் செய்தனர். கணேஷமூர்த்தியும் சவுந்தர்யாவும் மகளின் கையைச் சூர்யதேவின் கையில் வைத்துக் கொடுத்தனர்.

சூர்யதேவின் கை தன்னுடைய கையை மூடியபோது கீர்த்தனா அவனைப் பார்த்தாள்.

அவன் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிக்காட்டாமல் சடங்குகளைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

சோமசுந்தரனும் காயத்ரியும் மாங்கல்யத்தை எடுத்துக்கொண்டு உறவினர்களிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கினர். மஞ்சள் அரிசியும் மலர்களும் அடங்கிய தட்டுகளுடன் மாங்கல்யம் அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரிடமும் கொண்டு செல்லப்பட்டது.

அனைவருடைய ஆசீர்வாதத்தையும் பெற்ற மாங்கல்யம் இறுதியாகச் சூர்யதேவின் கைகளில் கொடுக்கப்பட்டது.

நாதஸ்வரக் கலைஞர்கள் கெட்டிமேளத்தைத் தொடங்கத் தயாரானார்கள்.

ஐயர் முகூர்த்த நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, “மாங்கல்யத்தைக் கட்டுங்கோ,” என்றார்.

“கெட்டிமேளம்! கெட்டிமேளம்!”

நாதஸ்வரமும் தவிலும் உச்சத்தில் முழங்கின. சுற்றியிருந்தவர்கள் மணமக்கள் மீது மலர்களையும் மஞ்சள் அரிசியையும் தூவினர்.

சூர்யதேவ் மாங்கல்யத்தை எடுத்துக் கீர்த்தனாவின் கழுத்தில் வைத்து முதல் முடிச்சைப் போட்டான். அடுத்த இரண்டு முடிச்சுகளையும் குடும்பப் பெண்கள் போட்டனர்.

கண்களை மூடியிருந்த கீர்த்தனாவின் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

சில நாட்களுக்கு முன்பு தன்னுடைய வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டதாக நினைத்தவள், இன்று சூர்யதேவின் மனைவியாக ஒரு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்திருந்தாள்.

சூர்யதேவ்–கீர்த்தனாவின் திருமணம் அனைவருடைய ஆசீர்வாதத்துடனும் மிகச் சிறப்பாக நடந்தேறியது.