அத்தியாயம் 11

மாலை நேரம் கடந்தும் மாளிகைக்கு வந்தவர்களின் எண்ணிக்கை குறையவில்லை.

ஒவ்வொருவரிடமும் சூர்யதேவ் இயல்பாகப் பேசினான். கீர்த்தனா மட்டும் முகத்தில் சிறிய புன்னகையை வைத்துக்கொண்டு, வாழ்த்தியவர்களுக்குத் தலை அசைத்து நன்றி தெரிவித்தாள்.

மாலை ஆறு மணிக்கு மேல்தான் வந்தவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்தது.

காலை முதல் நடந்த திருமணச் சடங்குகள், புகைப்படங்கள், பயணம், வீட்டில் நடந்த வரவேற்பு என இருவரும் களைத்திருந்தனர்.

அதைக் கவனித்த காயத்ரி, “தேவ், நீ போய்க் குளிச்சுட்டு கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடு. கீர்த்தனா, நீயும் உன் ரூமுக்குப் போய் ரெஸ்ட் எடு. சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கு இரவு பத்தரை மணியிலிருந்து பன்னிரண்டு மணி வரைதான் நல்ல நேரம்.” என்றார்.

சூர்யதேவ் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்றான். கீர்த்தனா அவள் இதுவரை பயன்படுத்திய அறைக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.

அறைக்குள் சென்றதும் கனமான நகைகளைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு படுக்கையில் சாய்ந்தாள். உடல் களைப்பாக இருந்தாலும் மனம் ஓயாமல் சிந்தித்தது.

இரவு நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

சூர்யதேவுடன் ஒரே அறையில் தனியாக இருக்க வேண்டிய நேரமும் நெருங்கியது.

திருமணத்திற்கு முன்பு அவனிடம் பேச முயன்ற ஒவ்வொரு முறையும் அவன் வேலையைக் காரணம் காட்டி உரையாடலைத் தள்ளிப் போட்டிருந்தான். இன்னும் அவர்களுடைய வாழ்க்கை எப்படி இருக்கப் போகிறது என்று அவன் தெளிவாக ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லவில்லை.

இன்று இரவு என்ன நடக்கும்? கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியாமல் தவித்தபடியே கீர்த்தனா எப்போது உறங்கினாள் என்பது அவளுக்கே தெரியவில்லை.

இரவு ஒன்பது மணியளவில் சவுந்தர்யா அவளை எழுப்பினார்.

“கீர்த்தனா, எழுந்திரும்மா. குளிச்சுட்டு தயாராகணும்.”

கீர்த்தனா கண்களைத் திறந்து தாயைப் பார்த்தாள். சில நொடிகளில் அந்த இரவு என்ன என்பதும் நினைவுக்கு வந்தது.

“இப்பவே தயாராகணுமாம்மா?”

“நேரம் சீக்கிரம் போயிடும். நீ குளிச்சுட்டு வா.”

அவள் குளித்து வந்ததும் சாந்தி முகூர்த்தத்திற்காக வாங்கியிருந்த பட்டுச் சேலையை சவுந்தர்யா எடுத்துக் கொடுத்தார்.

திருமணத்திற்கான முக அலங்காரத்திற்கு மட்டும் அழகுக்கலை நிபுணரை ஏற்பாடு செய்யலாம்; மற்ற நிகழ்ச்சிகளுக்கு வீட்டிலேயே எளிமையாகத் தயார்படுத்தினால் போதும் என்று சூர்யதேவ் முன்பே கூறியிருந்தான்.

அதனால் சவுந்தர்யாவும் காயத்ரியும் சேர்ந்தே கீர்த்தனாவைத் தயார்படுத்தினர்.

மென்மையான நிறத்திலிருந்த பட்டுச் சேலையைச் சவுந்தர்யா மகளுக்குக் கட்டிவிட்டார். காயத்ரி அளவான நகைகளை அணிவித்து, நெற்றியில் சிறிய பொட்டு வைத்தார். நீண்ட கூந்தலைப் பின்னி, அதில் மல்லிகைப் பூவைச் சூட்டினர்.

அலங்காரம் எளிமையாக இருந்தாலும் புதுமணப்பெண்ணுக்குரிய அழகு கீர்த்தனாவிடம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

கண்ணாடியில் தன்னுடைய உருவத்தைப் பார்த்தவளுக்கு, கழுத்தில் புதிதாகக் கட்டப்பட்டிருந்த மாங்கல்யத்திலிருந்து பார்வையை விலக்க முடியவில்லை.

சூர்யதேவின் மனைவி.

அந்த உறவு இன்னும் அவளுக்குள் முழுமையாகப் பதியவில்லை.

இரவு பத்து மணியைக் கடந்ததும் சூர்யதேவின் அறைக்குள் தேவையான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. படுக்கையில் புதிய விரிப்பு மாற்றப்பட்டு, அளவாக மலர்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவனுக்குப் பிடிக்காத அளவுக்கு அதிகமான அலங்காரம் செய்யாமல் அறையை எளிமையாகவே தயார் செய்திருந்தனர்.

கீர்த்தனாவின் கையில் பால் நிறைந்த வெள்ளிச் செம்பைக் கொடுத்தார் காயத்ரி.

கடிகாரம் பத்து இருபதைக் காட்டியபோது இருவரும் அவளை சூர்யதேவின் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

அறைக் கதவின் முன்பு நின்றதும் கீர்த்தனாவின் கால்கள் நகர மறுத்தன. கையிலிருந்த செம்பை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

மகளுடைய பதற்றத்தைப் புரிந்துகொண்ட சவுந்தர்யா அவளுடைய தோளை மெதுவாகத் தொட்டார்.

“பயப்படாதேம்மா.”

பிறகு அறைக்குள் இருந்த சூர்யதேவிடம் பேசினார்.

“மருமகனே, நல்ல நேரம் பத்தரை மணிக்கு மேலதான். இன்னும் பத்து நிமிஷம் இருக்கு. அதுவரைக்கும் ரெண்டு பேரும் பேசிக்கிட்டு இருங்க. எதிலும் அவசரப்பட வேண்டாம்.”

அதைக் கேட்ட காயத்ரி சிரித்தார்.

“அதெல்லாம் அவங்களுக்குத் தெரியும் சவுந்தர்யா. நீ எல்லாத்தையும் விளக்கிச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்ல. ரெண்டு பேரும் பார்த்துக்கிடுவாங்க.”

கீர்த்தனா தாயை ஒருமுறை பார்த்தாள்.

“போம்மா,” என்ற சவுந்தர்யா அவளை மெதுவாக முன்னால் நகர்த்தினார்.

கீர்த்தனா தயக்கத்துடன் அறைக் கதவைத் திறந்தாள்.

ஒரு கையில் பால் செம்பை ஏந்தியபடி, மெதுவாகச் சூர்யதேவின் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.