அத்தியாயம் 12

அறைக் கதவைச் சாத்திவிட்டு உள்ளே வந்த கீர்த்தனா, அங்கே கண்ட காட்சியில் அசையாமல் நின்றாள்.

சூர்யதேவ் படுக்கையின் ஒரு பக்கத்தில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். மடியில் மடிக்கணினி; காதில் ஹெட்செட். தேயிலை ஏற்றுமதி தொடர்பான முக்கியமான வீடியோ மீட்டிங்கில் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

அடுத்த மாதம் அனுப்ப வேண்டிய தேயிலைத் தூளின் அளவு, தரம், ஏற்றுமதி தேதி ஆகியவற்றைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தான். திரையில் இருந்த ஆவணத்தையும் அவ்வப்போது பார்த்தான்.

உள்ளே வந்த கீர்த்தனா என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் கதவருகே நின்றிருந்தாள்.

அவளைக் கவனித்த சூர்யதேவ், பேசிக்கொண்டிருந்தபடியே கையசைத்து அருகிலிருந்த மேசையைக் காட்டினான். பாலை அங்கே வைக்குமாறு சைகையிலேயே கூறிவிட்டு, மீண்டும் மடிக்கணினியில் கவனம் செலுத்தினான்.

கீர்த்தனா செம்பை மேசையின் மீது வைத்தாள்.

அறையிலிருந்த நாற்காலியில் அமரலாமா அல்லது நின்றுகொண்டே இருக்க வேண்டுமா என்று புரியாமல் சில நொடிகள் தயங்கினாள். பிறகு படுக்கைக்கு அருகே சிறிது தள்ளி நின்றுகொண்டாள்.

பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு கலந்துரையாடல் முடிந்தது.

“ஓகே. திருத்தப்பட்ட ஏற்றுமதி அட்டவணையை நாளைக்குள் அனுப்பிடுங்க. மீதியை அதைப் பார்த்துட்டுப் பேசலாம்.”

அழைப்பை முடித்த சூர்யதேவ் ஹெட்செட்டை கழற்றி வைத்தான். மடிக்கணினியை மூடிய பிறகுதான் கீர்த்தனா இன்னும் நின்றுகொண்டிருப்பதைக் கவனித்தான்.

“ஏன் அங்கேயே நிக்கிற?”

அவள் பதில் சொல்லாமல் அவனைப் பார்த்தாள்.

மேசையின் மீதிருந்த செம்பைக் கவனித்தவன் சாதாரணமாகக் கேட்டான்.

“தண்ணி கொண்டு வந்திருக்கியா? நல்லவேளை. நான் தண்ணி எடுத்துட்டு வர மறந்துட்டேன்.”

“இல்ல அத்தான்… அது தண்ணி இல்ல.”

“அப்புறம்?”

“பால்.”

“பாலா?”

அவன் அந்தச் செம்பையும் கீர்த்தனாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். அடுத்த நொடி அவனால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

“என்ன கீர்த்தனா இது? பழைய காலத்துப் பொண்ணு மாதிரி பால் செம்போட வந்து நிற்கிற?”

அவன் வாய்விட்டுச் சிரித்ததைப் பார்த்த கீர்த்தனா இன்னும் சங்கடமாக நின்றாள்.

“அம்மாவும் அத்தையும் கொடுத்து அனுப்பினாங்க.”

“அப்படியா? சரி.”

அவன் சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு மேசையின் மீது மடிக்கணினியை வைத்தான்.

கீர்த்தனா சில நொடிகள் தயங்கிவிட்டு, “அத்தான், உங்கள்கிட்ட பேசணும்,” என்றாள்.

“வா. பேசலாம்.”

அவள் அருகே வராமல் நின்றிருந்ததால், படுக்கையின் ஓரத்தைக் காட்டினான்.

“இங்க வந்து உட்காரு. பேசத்தானே வந்திருக்க? பேசாம எங்கே போகப் போறோம்?”

கீர்த்தனா வந்து படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள். இருவருக்கும் இடையே சிறிது இடைவெளி இருந்தது.

எப்படித் தொடங்குவது என்று தெரியாமல் தன்னுடைய விரல்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“சொல்லு,” என்றான் சூர்யதேவ்.

“நம்ம கல்யாணம் முடிவானதிலிருந்து உங்கள்கிட்ட தனியா பேசவே முடியல அத்தான். ஒன்னு ரெண்டு வார்த்தை பேசினாலும் எல்லாருக்கும் முன்னாடிதான் பேசினீங்க. நான் தனியா பேச வரும்போதெல்லாம் வேலை இருக்குன்னு போயிட்டீங்க.”

“வேலை இருந்ததால்தான் போனேன். உன்னைத் தவிர்க்கணும்னு நினைக்கல.”

அவன் கூறிய பிறகும் கீர்த்தனாவின் தயக்கம் நீங்கவில்லை.

“என்னை எதுக்காகக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்க அத்தான்?”

சூர்யதேவ் அவளை அமைதியாகப் பார்த்தான்.

“நான் ஏற்கெனவே ஒரு தப்பு பண்ணிட்டேன். சர்வேஷ் அத்தானோட குழந்தை என் வயித்துல இருக்கு. அந்த விஷயம் வெளியே தெரிஞ்சா குடும்ப மானம் போயிடும், வீட்டுக்குள்ள பிரச்சனை வந்துடும்னு நினைச்சுதான் என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்களா?”

அவன் உடனடியாகப் பதிலளிக்கவில்லை.

சில நிமிடங்கள் அறையில் அமைதி நிலவியது. அவன் என்ன சொல்லப் போகிறான் என்ற பயத்துடன் கீர்த்தனா அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

சூர்யதேவ் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான். ஜன்னலருகே சென்று சிறிது நேரம் வெளியே பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அவளருகே வந்தான்.

“கீர்த்தனா, நான் சொல்றதை நல்லபடியா புரிஞ்சுக்கோ.”

அவள் அவனையே பார்த்தாள்.

“எனக்கு என் குடும்பம் ரொம்ப முக்கியம். குடும்பம்னு நான் சொல்றது அப்பா, அம்மா மட்டும் கிடையாது. சித்தப்பா, அத்தை, மாமா, நீ—நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்ததுதான் என்னோட குடும்பம். அந்தக் குடும்பத்துல யாருக்காவது ஒரு பிரச்சனை வந்தா, பார்த்தும் பார்க்காத மாதிரி என்னால விலகிப் போக முடியாது.”

கீர்த்தனா அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

“சர்வேஷுக்கு இப்ப கல்யாணம் முடிஞ்சிடுச்சு. அவனுக்குன்னு ஒரு குடும்பம் வந்திருக்கு. இந்த நேரத்துல நடந்ததைத் திரும்ப மாற்ற முடியாது. ஆனா அதுக்காக அவன் செய்தது சரின்னு நான் விட்டுட மாட்டேன். அவன் செய்த தப்புக்கான விளைவை அவன் கண்டிப்பா சந்திப்பான். அதுக்கான ஏற்பாடுகளை நான் ஏற்கெனவே பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டேன்.”

“அன்னைக்கு என்ன நடந்திருந்தாலும், அடுத்த நாள் அவன் உன்கிட்ட பேசியிருக்கணும். இல்லனா வீட்டுக்கு வந்து பெரியவர்கள்கிட்ட சொல்லியிருக்கணும். அவன் எதையும் செய்யல. ஒன்றுமே நடக்காத மாதிரி உன்னை விட்டுட்டுப் போய், அவன் இஷ்டத்துக்கு இன்னொருத்தியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்து நின்னான். நீ அவனுடைய குழந்தையை வயித்துல சுமந்துட்டு தனியா தவிச்சிருக்க. இதைச் சாதாரணத் தப்பா என்னால விட முடியாது.”

கீர்த்தனாவின் கண்கள் கலங்கின.

“ஆனால் இப்ப அதைப் பற்றி மட்டும் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கக் கூடாது. அது முடிஞ்சுபோன கடந்த காலம். இனிமே உன் வாழ்க்கை வேற.”

அவன் அவளுக்கு எதிராக நின்றான்.

“உன்னோட கணவன் யாரு?”

கீர்த்தனா பதில் சொல்லாமல் அவனைப் பார்த்தாள்.

“நான். உன் அப்பா உன் கையைப் பிடிச்சு என் கையில கொடுத்தார். உன் கழுத்தில் தாலி கட்டினது நான். உன் நெற்றி வகிட்டில் குங்குமம் வச்சது நான். உன் காலில் மெட்டி அணிவிச்சதும் நான். இந்த உலகத்துக்கு முன்னாடி நீ என்னோட மனைவின்னு ஏற்றுக்கிட்டது நான்.”

அவனுடைய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் உறுதி இருந்தது.

“அதனால இனிமே உன் கணவன்கிற உரிமை எனக்கு மட்டும்தான். நீ அவனைப் பற்றியே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கக் கூடாது. நடந்ததை மறக்க உடனே முடியாதுன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனால் அதையே நினைச்சுக் குற்றவுணர்ச்சியில உன்னையே வருத்திக்கக் கூடாது.”

“நான் பண்ணினது பெரிய தப்பு அத்தான்.”

“இந்த உலகத்துல தப்பு பண்ணாதவங்க யாருமே இல்ல. தப்பு நடந்துடுச்சு. அதைத் திரும்ப மாற்ற முடியாது. அதுக்காக வாழ்க்கையே முடிஞ்சிடுச்சுன்னு நினைக்கக் கூடாது. நம்ம வாழ்க்கையை இனிமே நாமதான் நல்லபடியா கொண்டு போகணும்.”

சிறிது நேரம் அவள் முகத்தைப் பார்த்திருந்தவன் தொடர்ந்து பேசினான்.

“உனக்கு என்னைப் பிடிக்கலைனா அதை நேரா சொல்லலாம். அதைத் தவிர வேற எந்தக் காரணத்துக்காகவும் இந்தத் திருமண வாழ்க்கையிலிருந்து நீ விலகி நிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்ல. உனக்கும் எனக்கும் கல்யாணம் நடந்து முடிஞ்சிருக்கு. இனிமே கணவன் மனைவியா நம்ம வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகப் போறோம். மற்ற விஷயங்கள் எல்லாமே காலத்தோட சரியாகும்.”

அவன் கூறியதைக் கேட்ட கீர்த்தனாவால் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

சூர்யதேவ் மேசையின் மீதிருந்த பால் செம்பை எடுத்தான்.

“சரி, பால் கொண்டுவந்திருக்க இல்ல? குடிப்போம்.”

செம்பிலிருந்த பாலில் பாதியளவு குடித்துவிட்டு அதை அவளிடம் நீட்டினான்.

“இந்தா.”

கீர்த்தனா புரியாமல் அவனைப் பார்த்தாள்.

“என்ன அத்தான்?”

“இதுக்குத்தானே கொண்டுவந்த? நான் பாதி குடிச்ச பிறகு மீதியை நீ குடிக்கணும்ல? இந்தா, குடி.”

“இருக்கட்டும் அத்தான். எனக்கு வேண்டாம்.”

“ஏன்? நான் குடிச்ச எச்சின்னு பார்க்கிறியா?”

“ஐயோ, அப்படி இல்ல அத்தான்.”

“அப்ப சும்மா வாங்கிக் குடி.”

அதற்குமேல் மறுக்க முடியாமல் செம்பை வாங்கிய கீர்த்தனா தயக்கத்துடன் மீதமிருந்த பாலைக் குடித்தாள்.

அவளுடைய தயக்கத்தைப் பார்த்த சூர்யதேவின் முகத்தில் புன்னகை தோன்றியது. அதை வெளிப்படையாகக் காட்டாமல் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டான்.

செம்பை மேசையின் மீது வைத்த கீர்த்தனா மீண்டும் அமைதியாக நின்றாள்.

சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்திருந்த சூர்யதேவ் சொன்னான்.

“ரொம்ப அழகா இருக்க கீர்த்தனா.”

அவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்டதும் அவள் திடுக்கிட்டாள்.

இதுவரை சூர்யதேவ் தன்னை இப்படிப் பார்த்ததும் இல்லை; அழகைப் பற்றிப் பேசியதும் இல்லை. அவளைப் பொறுத்தவரை அவன் குடும்பத்தின் மூத்த மகன். கண்டிப்பானவன். அவன் முன்பு தேவையில்லாமல் விளையாடவோ, அதிகமாகப் பேசவோ யாரும் துணிய மாட்டார்கள்.

அப்படிப்பட்டவன் முதல்முறையாக அவளை அழகாக இருப்பதாகக் கூறியதும், அவளால் அவன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியவில்லை.

அவளுடைய மாற்றத்தைக் கவனித்த சூர்யதேவ் சிரித்தான்.

“சரி, இப்படி நின்னுட்டே இருக்கப் போறியா? போய்ப் படு.”

கீர்த்தனா சில நொடிகள் தயங்கினாள். பிறகு அலமாரியில் இருந்த கூடுதல் படுக்கை விரிப்பை எடுத்துக்கொண்டு தரையில் விரிக்க முயன்றாள்.

அதைப் பார்த்த சூர்யதேவின் புருவங்கள் சுருங்கின.

“எதுக்கு இப்ப கீழே படுக்கை விரிக்கிற?”

அவள் பதில் சொல்லவில்லை.

“கீர்த்தனா, உன்னைத்தான் கேட்கிறேன்.”

“இல்ல அத்தான்…”

அதற்குப் பிறகு அவளிடம் வார்த்தைகள் வரவில்லை. படுக்கை விரிப்புடன் தலைகுனிந்தபடியே நின்றாள்.

“அதை எடுத்து மேல வை. படுக்கையில வந்து படு.”

அவள் அசையவில்லை.

“என்னோட மனைவியைத் தரையில படுக்க வைக்கிற எண்ணம் எனக்கு இல்ல. நான் உன்னை மனசார என் மனைவியா நினைச்சுத்தான் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கேன். அதனால தேவையில்லாம உனக்கும் எனக்கும் நடுவுல நீயாக ஒரு தூரத்தை உருவாக்காதே. மேல வந்து படு.”

அதற்குமேல் அவனிடம் பேச முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்ட கீர்த்தனா, விரிப்பை மீண்டும் வைத்துவிட்டுப் படுக்கையின் மறுபக்கத்தில் படுத்தாள்.

இருவருக்கும் இடையே போதுமான இடைவெளி இருந்தது.

சூர்யதேவும் அவளருகே படுத்தான். சிறிது நேரம் கழித்து அவள் கையை எடுத்துத் தன்னுடைய கைக்குள் வைத்துக்கொண்டான்.

அந்தத் தொடுதலில் உடல் இறுகிய கீர்த்தனா அவனிடமிருந்து கையை விலக்க முயன்றாள்.

“அத்தான், விடுங்க. எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு.”

“நான் எதுக்கு விடணும்? நான்தானே உன் கணவன்?”

“அதுக்கில்ல அத்தான்…”

“உன் கர்ப்பத்தைப் பற்றி டாக்டர்கிட்ட பேசிட்டேன். உனக்கு இப்ப மனஅழுத்தம் அதிகமா இருக்குன்னும் சொன்னேன். எந்த விஷயத்திலும் அவசரப்படாம, உன் உடம்பும் மனசும் சௌகரியமா இருக்கும் வரை காத்திருக்கச் சொன்னாங்க. அதனால நான் உனக்குத் தேவையில்லாத எந்தத் தொந்தரவும் கொடுக்க மாட்டேன்.”

அவள் கையை இன்னும் மென்மையாகப் பிடித்தான்.

“ஆனால் நீ கர்ப்பமா இருக்கிறதால உன்னை என் மனைவியா ஏற்றுக்கலன்னு நினைக்காதே. நமக்குக் கல்யாணம் ஆயிடுச்சு. இனிமே நீதான் என்னோட பொண்டாட்டி. அதுல எந்த மாற்றமும் கிடையாது.”

அவள் கையை உயர்த்தி, புறங்கையில் மெதுவாக இதழ் பதித்தான்.

கீர்த்தனா அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

“சரி, தூங்கு.”

படுக்கையிலிருந்து எழுந்த சூர்யதேவ் அறையின் பிரதான விளக்கை அணைத்துவிட்டு, மங்கலான இரவு விளக்கை மட்டும் எரியவிட்டான். குளிர் அதிகமாக இல்லாதபடி குளிர்சாதனத்தின் அளவைக் குறைத்தான்.

பிறகு ஒரு தலையணையை எடுத்துக் கீர்த்தனாவின் கால்களுக்கு அருகே வைத்தான்.

“காலை இதன்மேல வச்சுக்கோ. உனக்கு வசதியா இருக்கும்.”

அவன் கூறியபடி அவள் கால்களைத் தலையணையின் மீது வைத்துக்கொண்டாள்.

சூர்யதேவும் அவளருகே படுத்தான். சில நிமிடங்களிலேயே நாள் முழுவதும் இருந்த களைப்பில் அவன் கண்கள் மூடின.

கீர்த்தனாவுக்கு மட்டும் தூக்கம் வரவில்லை.

சூர்யதேவ் என்ன முடிவு எடுத்திருக்கிறார்?

தன்னைக் காப்பாற்றுவதற்காக மட்டுமே திருமணம் செய்துகொண்டாரா? அல்லது உண்மையாகவே தன்னுடன் கணவன் மனைவியாக வாழ வேண்டும் என்று நினைக்கிறாரா?

தன்னுடைய வயிற்றில் அவனுடைய தம்பியின் குழந்தை வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. அதை அறிந்த பிறகும் தன்னை மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும் என்று கூறுகிறான்.

இது எப்படி சாத்தியம்?

அவள் மனம் கேள்விகளால் நிரம்பியிருந்தது.

அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாக அவள் விழித்திருந்தாள்.

ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்த சூர்யதேவ் மெதுவாகத் திரும்பிப் படுத்தான். அவள் உடல்மீது கை போடாமல், அருகிலிருந்த கையை மட்டும் மீண்டும் தனது கைக்குள் பிடித்துக்கொண்டான்.

“தூங்கு…”

உறக்கத்திலேயே அவன் குரல் கேட்டது.

கீர்த்தனா அவனைப் பார்த்தாள்.

“ரொம்ப நேரம் முழிச்சிருக்காதே. உடம்புக்கு நல்லதில்ல… தூங்கு.”

அவன் மீண்டும் உறக்கத்திற்குள் சென்றான்.

தன்னுடைய கையைப் பிடித்திருந்த சூர்யதேவின் விரல்களை கீர்த்தனா பார்த்தாள். அந்தப் பிடி அவளுக்குப் புதியதாகவும் புரியாததாகவும் இருந்தது. இருந்தாலும் அன்றிரவு முதல்முறையாக மனதிற்குள் இருந்த பயம் சிறிது குறைந்ததுபோல் தோன்றியது.

மெல்லக் கண்களை மூடினாள்.

சூர்யதேவின் கைக்குள் தனது கையை விட்டபடியே, கீர்த்தனாவும் சிறிது நேரத்தில் உறங்கிப்போனாள்.