அத்தியாயம் 13

அடுத்த நாள் காலை சரியாக 7:30 மணிக்குக் கீர்த்தனா கண்விழித்தாள்.

சில நொடிகள் அவளால் தான் எங்கே படுத்திருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. எதிரே தெரிந்த அறையும், அருகிலிருந்த பொருட்களும் பழக்கமானவையாக இருந்தாலும், அது அவளுடைய அறை இல்லை.

படுக்கையின் மறுபக்கம் காலியாக இருந்தது.

அப்போதுதான் முந்தைய நாள் நடந்த திருமணமும், இரவு சூர்யதேவின் அறைக்கு வந்ததும் நினைவுக்கு வந்தன.

இது தேவ் அத்தானுடைய அறை.

இனி தானும் இங்கேதான் இருக்கப் போகிறோம் என்ற உண்மை மனதில் பதிந்ததும், படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்தாள்.

அதே நேரத்தில் அறைக் கதவு திறந்தது.

காலை நடைப்பயிற்சியையும் உடற்பயிற்சியையும் முடித்துவிட்டு சூர்யதேவ் உள்ளே வந்தான். அணிந்திருந்த உடற்பயிற்சி உடை வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் துண்டால் துடைத்தபடி, படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த கீர்த்தனாவைப் பார்த்தான்.

“என்ன, எழுந்துட்டியா?”

“ஆமா அத்தான். இப்பதான் எழுந்தேன்.”

“உங்க அம்மா காலையிலிருந்து உன்னைத் தேடிக்கிட்டு இருக்காங்க. தூங்குறா, அவளைத் தொந்தரவு பண்ணாதீங்கன்னு நான்தான் சொல்லி வச்சேன். சரி, எழுந்து குளிச்சுட்டு வெளியே வா.”

அதைக் கூறிவிட்டு குளியலறைக்குள் சென்றான். முகம், கை, கால்களைக் கழுவிக்கொண்டு அறையிலிருந்து வெளியேறினான்.

கீர்த்தனாவும் குளித்துத் தயாராகி வரவேற்பறைக்கு வந்தாள்.

அவளைப் பார்த்த சவுந்தர்யா அருகில் அழைத்தார்.

“ஏய், காலையில கொஞ்சம் சீக்கிரம் எழுந்திருக்கக் கூடாதா? கல்யாணக் களைப்பு இருக்கும், அது புரியுது. இருந்தாலும் ஆறு, ஆறரைக்காவது எழுந்திருக்கலாம்ல? பாரு, மாப்பிள்ளை காலையிலேயே எழுந்து ஜாக்கிங், உடற்பயிற்சி எல்லாம் முடிச்சுட்டு வந்து உட்கார்ந்திருக்காரு. நீ இப்பதான் வர்ற.”

“என்னம்மா செய்யறது? தெரியாம கொஞ்சம் அதிகமா தூங்கிட்டேன்.”

“சரி, இந்தா. முதல்ல காபி குடி.”

சவுந்தர்யா கொடுத்த காபியை வாங்கிய கீர்த்தனா அங்கேயே நின்றபடி குடிக்கத் தொடங்கினாள்.

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த சூர்யதேவ் அருகிலிருந்த இடத்தைக் காட்டினான்.

“உட்கார்ந்து குடி. எதுக்கு நின்னுக்கிட்டே குடிக்கிற?”

அவள் மெதுவாகச் சென்று அவனருகே இருந்த இடத்தில் அமர்ந்தாள்.

சவுந்தர்யா சூர்யதேவைப் பார்த்துப் பேசினார்.

“மாப்பிள்ளை, இன்னைக்கு நீங்க எங்கேயும் போயிடாதீங்க. இன்னைக்கு மறுவீட்டு விருந்து. நம்ம குடும்பத்துக்குள்ளேயே கல்யாணம் நடந்திருந்தாலும், என் பொண்ணையும் மாப்பிள்ளையையும் முறையா வச்சுச் சமைச்சுப் போட வேண்டியது என்னோட கடமை. விருந்து சாப்பிட்ட பிறகுதான் வெளியே போகணும்.”

“அத்தை, என்ன இது புதுசா ‘நீங்க, வாங்க, மாப்பிள்ளை’ன்னு பேசுறீங்க? எப்பவும் போல தேவ்னு கூப்பிட்டு, நீ, வான்னே பேசுங்க. நான் எப்பவும் உங்க அண்ணன் பையன்தான்.”

“இதுவரைக்கும் நீ என் அண்ணன் மகன். இப்ப என் பொண்ணைக் கட்டின மருமகன். கொஞ்சம் மரியாதை கொடுக்க வேண்டாமா?”

“அதெல்லாம் தேவையில்ல அத்தை. முதல்ல நான் உங்க மருமகன். அதுக்கப்புறம்தான் உங்க வீட்டு மாப்பிள்ளை. இந்த மாப்பிள்ளை மரியாதையெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம்.”

சவுந்தர்யா சிரித்தார்.

“சரி தேவ். ஆனாலும் இன்னைக்கு எங்கேயும் போகக் கூடாது.”

“சரி அத்தை. நீங்க சமைச்சு வைங்க. நான் எங்கேயும் போகல.”

அவன் குளித்து வேறு உடை அணிவதற்காக மீண்டும் அறைக்குச் சென்றான்.

அன்றைய நாள் செவ்வாய்க்கிழமை. தயாராகி வந்த கீர்த்தனா வீட்டிலேயே நிற்பதைக் கவனித்த காயத்ரி அவளைக் கேட்டார்.

“கீர்த்தனா, நீ இன்னும் கிளம்பலையா?”

“எங்கே அத்தை?”

“இன்னைக்கு செவ்வாய்க்கிழமை. நீ எப்பவும் காலையில அம்மன் கோயிலுக்குப் போவியே? மறந்துட்டியா?”

“அச்சச்சோ! ஆமா அத்தை, மறந்துட்டேன். இப்ப போயிட்டு வந்துடுறேன்.”

அவள் தனியாகப் புறப்பட முயன்றபோது சூர்யதேவ் தடுத்தான்.

“இனிமே தனியா போக வேண்டாம். நானே கூட்டிட்டு வர்றேன். வா.”

இருவரும் சூர்யதேவின் மஹிந்திரா தார் வாகனத்தில் அருகிலிருந்த அம்மன் கோயிலுக்குப் புறப்பட்டனர்.

அந்தக் கோயிலின் அர்ச்சகருக்கு அவர்களுடைய குடும்பத்தை நீண்ட நாட்களாகத் தெரியும். புதுமணத் தம்பதிகளாக இருவரும் ஒன்றாக வருவதைப் பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றார்.

“வாங்க, புதுமாப்பிள்ளையும் பொண்ணும் முதல் முறையா ஜோடியா வந்திருக்கீங்க. அம்பாளை நல்லா தரிசனம் பண்ணிக்கோங்க.”

இருவருடைய பெயரிலும் அர்ச்சனை செய்து, சிறப்பாகத் தீபாராதனை காட்டினார். கீர்த்தனா கண்களை மூடி அம்மனை வேண்டிக்கொண்டாள். அவளருகே சூர்யதேவும் அமைதியாக நின்றிருந்தான்.

தரிசனம் முடிந்த பிறகு கோயில் பிரகாரத்தைச் சுற்றிவிட்டு, அங்கிருந்த கல் இருக்கையில் இருவரும் அமர்ந்தனர்.

கீர்த்தனா சிறிது தயக்கத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

“அத்தான், நான் செவ்வாய்க்கிழமை காலையில இந்தக் கோயிலுக்கு வர்றது உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

“தெரியுமே. ஏன்?”

“இதையெல்லாம் கவனிச்சு வச்சிருந்தீங்களா?”

சூர்யதேவ் சிறிது புன்னகைத்தான்.

“கீர்த்தனா, நான் எதையும் கவனிக்காத மாதிரிதான் இருப்பேன். ஆனா இந்த வீட்டுல யார் என்ன செய்றாங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

ஒரு நொடி நிறுத்தியவன் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.

“அதிலும் நீ என்ன செய்றேங்கிறதை எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.”

அவன் கூறியதன் பொருள் புரியாமல் கீர்த்தனா அவனைப் பார்த்தாள். சூர்யதேவ் அதற்கு மேல் விளக்கம் கொடுக்கவில்லை.

“சரி, வா. வீட்டுக்குப் போகலாம்.”

வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது காலை உணவு தயாராக இருந்தது. பூரியும் பொங்கலும் பரிமாறப்பட்டது.

சவுந்தர்யா மீண்டும் மீண்டும் உணவைப் பரிமாறியதைப் பார்த்த சூர்யதேவ் சிரித்தான்.

“அத்தை, நீங்க வைக்கிற சாப்பாட்டைப் பார்த்தா இன்னும் ரெண்டு நாள்ல என் உடம்பு ஒரு சுற்றுப் பெருத்துடும் போல. புதுமாப்பிள்ளைகள் விருந்து சாப்பிட்டே குண்டாயிடுறாங்கன்னு எல்லாரும் சொல்றது இதனாலதான் போல.”

“ஒரு நாள் விருந்து சாப்பிட்டா எதுவும் ஆகிடாது. ஒழுங்கா சாப்பிடு.”

“நான் அளவாதான் சாப்பிடுவேன். அதுக்கு மேல வச்சா சாப்பிட மாட்டேன்.”

காயத்ரியும் சவுந்தர்யாவும் சிரித்தபடி அவனிடம் வாதாடினர்.

சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது சூர்யதேவ் கீர்த்தனாவிடம் கேட்டான்.

“நீ எப்ப காலேஜுக்குப் போகப் போற?”

“போகணும் அத்தான்.”

“எப்பன்னு கேட்டேன்.”

அவள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தாள்.

“கல்யாணம் நம்ம குடும்பத்துக்குள்ளேயே நடந்திருக்கு. வேற வீட்டுக்குப் போய், புது இடத்துக்குப் பழக வேண்டிய அவசியம் உனக்கு இல்ல. அதனால படிப்புக்கு இடைவெளி விட வேண்டாம். நாளையிலிருந்து காலேஜுக்குக் கிளம்பு.”

அவன் பேசுவதில் அக்கறை இருந்தாலும், அது வெறும் ஆலோசனையாக இல்லை. அவளுடைய படிப்பைத் தொடர வேண்டும் என்ற உறுதியான கட்டளையாகவே இருந்தது.

“படிப்பை எந்தக் காரணத்துக்காகவும் விடக்கூடாது. புரியுதா?”

“சரி அத்தான்,” என்று கீர்த்தனா தலையசைத்தாள்.

காலை உணவுக்குப் பிறகு சூர்யதேவ் வரவேற்பறையிலேயே மடிக்கணினியைத் திறந்து தொழில் தொடர்பான வேலைகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினான்.

கீர்த்தனா வழக்கம்போல் வீட்டிலிருந்த வேலைகளில் உதவி செய்தாள். சவுந்தர்யா சமையலறையில் மறுவீட்டு விருந்துக்கான வேலைகளைத் தொடங்கியிருந்தார். காயத்ரியும் உதவுவதற்காக உள்ளே வந்தார்.

“நீங்க சும்மா இருங்க மதினி. இன்னைக்கு என் மருமகனுக்கு என் கையாலதான் எல்லாத்தையும் சமைச்சுப் போடணும்,” என்று சவுந்தர்யா அவரைத் தடுத்தார்.

“ஏப்பா! உங்க பொண்ணுக்கு ஊர்ல இல்லாத மாப்பிள்ளை கிடைச்சுட்டார்னு நீங்க படுத்துற பாடு இருக்கே! சரி, நீங்களே எல்லாத்தையும் செஞ்சுக்கோங்க,” என்று கூறிய காயத்ரி கைகளை உயர்த்தியபடி சமையலறையிலிருந்து வெளியேறினார்.

சவுந்தர்யா சிரித்தபடி மீண்டும் சமையலில் கவனம் செலுத்தினார். கீர்த்தனா தாய்க்குத் தேவையான பொருட்களை எடுத்துக் கொடுத்து உதவினாள்.

மதியத்திற்கு மறுவீட்டு விருந்து தயாரானது. கறிக்குழம்பு, வறுவல் என அசைவத்தில் பெரிய விருந்தே சமைக்கப்பட்டிருந்தது.

சாப்பாட்டு மேசையில் வைக்கப்பட்டிருந்த உணவுகளைப் பார்த்த சூர்யதேவ் ஆச்சரியப்பட்டான்.

“என்ன அத்தை, இன்னைக்கு செவ்வாய்க்கிழமை. நம்ம வீட்டுல செவ்வாய்க்கிழமை அசைவம் சமைக்க மாட்டோமே?”

“வழக்கமா சமைக்க மாட்டோம் தேவ். ஆனா இன்னைக்கு மறுவீட்டு விருந்து. அதனால ஒருநாள் மட்டும் எல்லாம் வச்சிருக்கேன்.”

சூர்யதேவின் பார்வை கீர்த்தனாவிடம் சென்றது.

“கீர்த்தனா செவ்வாய், வெள்ளிக்கிழமைகள்ல அசைவம் சாப்பிடவே மாட்டாளே?”

அவன் அதையும் நினைவில் வைத்திருப்பதைக் கேட்ட கீர்த்தனா ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள்.

“அவளுக்குத் தனியா சைவச் சாப்பாடு செஞ்சு வச்சிருக்கேன்,” என்றார் சவுந்தர்யா.

“இதை நீங்க காலையிலேயே சொல்லியிருந்தா நானும் சைவம் சாப்பிட்டிருப்பேன். அவ சாப்பிடாம நான் மட்டும் அசைவ விருந்து சாப்பிடுறது நல்லாவா இருக்கு?”

“உனக்காகத்தானே ஆசையா சமைச்சிருக்கேன். இப்ப சாப்பிட மாட்டேன்னு சொல்லாதே.”

காலை முதல் சவுந்தர்யா எவ்வளவு ஆர்வமாகச் சமைத்தார் என்பதைச் சூர்யதேவ் பார்த்திருந்தான்.

“சரி அத்தை. உங்க மனசு கஷ்டப்படக் கூடாதுன்னு இன்னைக்கு சாப்பிடுறேன். அடுத்த முறை செவ்வாய்க்கிழமையில இப்படி வைக்காதீங்க.”

கீர்த்தனாவுக்கு முன்னால் சைவ உணவு பரிமாறப்பட்டது. சூர்யதேவ் அவளையும் கவனித்தபடியே தன்னுடைய உணவைச் சாப்பிட்டான்.

சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு கீர்த்தனாவைப் பார்த்தான்.

“மூணு மணிக்குத் தயாரா இரு. நாம வெளியே போறோம்.”

“எங்கே அத்தான்?”

“வா. கூட்டிட்டுப் போறேன்.”

அதற்கு மேல் அவன் எந்த விவரமும் சொல்லவில்லை.